ΝΙΚΟΣ

GREEK COMIC BOOKS, STORIES, SCIENCE FICTION, WESTERNS, WWII

Συνολικές προβολές σελίδας

SITE ΦΙΛΩΝ

  • ATTIKA NEA
  • COMICS & PULP FICTION
  • GREEKCOMICS
  • INFOGNVMVN
  • PHYSICS
  • PHYSICS4U
  • THE NEW PHYSICS
  • ΓΙΩΡΓΟΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ
  • ΔΕΙΝΟΘΗΣΑΥΡΟΣ
  • ΛΥΡΗΣ
  • ΜΕΛΙΣΣΑΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ
  • ΜΠΛΕΚ BLOG
  • Ο-ΝΕΚΡΟΣ
  • ΠΟΡΤΙΕΡΟ ΡΟΔΙΤΗΣ
  • ΦΡΑΓΚΙΑΔΑΚΗΣ
  • ΦΤΙΑΧΝΩ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

Αρχειοθήκη ιστολογίου

  • ▼  2025 (2)
    • ▼  Νοεμβρίου (2)
      • Χωρίς τίτλο
      • test
  • ►  2019 (2)
    • ►  Μαρτίου (1)
    • ►  Φεβρουαρίου (1)
  • ►  2018 (4)
    • ►  Δεκεμβρίου (1)
    • ►  Νοεμβρίου (1)
    • ►  Ιουλίου (1)
    • ►  Ιουνίου (1)
  • ►  2017 (6)
    • ►  Δεκεμβρίου (1)
    • ►  Αυγούστου (2)
    • ►  Ιουνίου (1)
    • ►  Μαΐου (1)
    • ►  Ιανουαρίου (1)
  • ►  2016 (24)
    • ►  Δεκεμβρίου (1)
    • ►  Οκτωβρίου (1)
    • ►  Ιουλίου (2)
    • ►  Μαΐου (3)
    • ►  Απριλίου (1)
    • ►  Μαρτίου (6)
    • ►  Φεβρουαρίου (3)
    • ►  Ιανουαρίου (7)
  • ►  2015 (44)
    • ►  Δεκεμβρίου (6)
    • ►  Νοεμβρίου (5)
    • ►  Οκτωβρίου (4)
    • ►  Σεπτεμβρίου (6)
    • ►  Αυγούστου (4)
    • ►  Ιουλίου (4)
    • ►  Ιουνίου (4)
    • ►  Μαΐου (3)
    • ►  Απριλίου (2)
    • ►  Μαρτίου (2)
    • ►  Φεβρουαρίου (3)
    • ►  Ιανουαρίου (1)
  • ►  2014 (32)
    • ►  Δεκεμβρίου (3)
    • ►  Οκτωβρίου (2)
    • ►  Αυγούστου (2)
    • ►  Ιουλίου (1)
    • ►  Ιουνίου (2)
    • ►  Μαΐου (6)
    • ►  Απριλίου (6)
    • ►  Μαρτίου (2)
    • ►  Φεβρουαρίου (3)
    • ►  Ιανουαρίου (5)
  • ►  2013 (50)
    • ►  Δεκεμβρίου (7)
    • ►  Νοεμβρίου (5)
    • ►  Οκτωβρίου (6)
    • ►  Σεπτεμβρίου (6)
    • ►  Αυγούστου (6)
    • ►  Ιουλίου (2)
    • ►  Ιουνίου (4)
    • ►  Μαΐου (2)
    • ►  Απριλίου (5)
    • ►  Μαρτίου (3)
    • ►  Φεβρουαρίου (3)
    • ►  Ιανουαρίου (1)
  • ►  2012 (32)
    • ►  Δεκεμβρίου (2)
    • ►  Νοεμβρίου (3)
    • ►  Οκτωβρίου (6)
    • ►  Σεπτεμβρίου (4)
    • ►  Αυγούστου (7)
    • ►  Ιουλίου (6)
    • ►  Ιουνίου (2)
    • ►  Μαΐου (1)
    • ►  Φεβρουαρίου (1)
  • ►  2011 (13)
    • ►  Σεπτεμβρίου (1)
    • ►  Αυγούστου (2)
    • ►  Ιουλίου (3)
    • ►  Ιουνίου (1)
    • ►  Απριλίου (2)
    • ►  Φεβρουαρίου (4)
  • ►  2010 (6)
    • ►  Οκτωβρίου (1)
    • ►  Ιουλίου (1)
    • ►  Ιουνίου (1)
    • ►  Μαρτίου (3)
  • ►  2009 (5)
    • ►  Δεκεμβρίου (2)
    • ►  Οκτωβρίου (1)
    • ►  Αυγούστου (1)
    • ►  Ιουνίου (1)
  • ►  2008 (4)
    • ►  Δεκεμβρίου (1)
    • ►  Νοεμβρίου (2)
    • ►  Οκτωβρίου (1)

Πληροφορίες

Η φωτογραφία μου
NIKOS - ΝΙΚΟΣ
ATHENS, ATTICA, Greece
Προβολή πλήρους προφίλ

Τρίτη 27 Αυγούστου 2013

AQUAPONICS from WIKIPEDIA

Aquaponics


From Wikipedia, the free encyclopedia

Jump to: navigation, search





A small, portable aquaponics system. The term aquaponics is a portmanteau of the terms aquaculture and hydroponic.

Aquaponics /ˈækwəˈpɒnɨks/, or pisciponics, is a sustainable food production system that combines conventional aquaculture, (raising aquatic animals such as snails, fish, crayfish or prawns in tanks), with hydroponics (cultivating plants in water) in a symbiotic environment. In normal aquaculture, excretions from the animals being raised can accumulate in the water, increasing toxicity. In an aquaponic system, water from an aquaculture system is fed to a hydroponic system where the by-products are broken down by nitrogen-fixing bacteria into nitrates and nitrites, which are utilized by the plants as nutrients. The water is then recirculated back to the aquaculture system.

As existing hydroponic and aquaculture farming techniques form the basis for all aquaponics systems, the size, complexity, and types of foods grown in an aquaponics system can vary as much as any system found in either distinct farming discipline.[1]

Contents

[hide]

1 History

2 Components

2.1 Plants: hydroponics

2.2 Animals: aquaculture

2.3 Bacteria

3 Operation

3.1 Feed source

3.2 Water usage

3.3 Energy usage

4 See also

5 References

6 External links

History[edit source
editbeta]

Further information: Historical hydroculture

Aquaponics has ancient roots, although there is some debate on its first occurrence:

Aztec cultivated agricultural islands known as chinampas in a system considered by some to be the first form of aquaponics for agricultural use[2][3] where plants were raised on stationary (and sometime movable) islands in lake shallows and waste materials dredged from the Chinampa canals and surrounding cities were used to manually irrigate the plants.[2][4]

South China and Thailand who cultivated and farmed rice in paddy fields in combination with fish are cited as examples of early aquaponics systems. These polycultural farming systems existed in many Far Eastern countries and raised fish such as the oriental loach (泥鳅, ドジョウ),[5] swamp eel (黄鳝, 田鰻), Common (鯉魚, コイ) and crucian carp (鯽魚) [6] as well as pond snails (田螺) in the paddies.[7][8]





Diagram of the University of the Virgin Islands commercial aquaponics system designed to yield 5 metric tons of Tilapia per year.[9]

The development of modern aquaponics is often attributed to the various works of the New Alchemy Institute and the works of Dr. Mark McMurtry et al. at the North Carolina State University.[10] Inspired by the successes of the New Alchemy Institute, and the reciprocating aquaponics techniques developed by Dr. Mark McMurtry et al., other institutes soon followed suit. Starting in 1997, Dr. James Rakocy and his colleagues at the University of the Virgin Islands researched and developed the use of deep water culture hydroponic grow beds in a large-scale aquaponics system.[9]

The first aquaponics research in Canada was a small system added onto existing aquaculture research at a research station in Lethbridge, Alberta. Canada saw a rise in aquaponics setups throughout the ’90s, predominantly as commercial installations raising high-value crops such as trout and lettuce. A setup based on the deep water system developed at the University of Virgin Islands was built in a greenhouse at Brooks, Alberta where Dr. Nick Savidov and colleagues researched aquaponics from a background of plant science. The team made findings on rapid root growth in aquaponics systems and on closing the solid-waste loop, and found that owing to certain advantages in the system over traditional aquaculture, the system can run well at a low pH level, which is favoured by plants but not fish.

The Edmonton Aquaponics Society in Northern Alberta is adapting Dr. Savidov's commercially sized system to a smaller-scale prototype that can be operated by families, small groups, or restaurants. They intend to further develop the closed solid waste loop.[11]





Vegetable production part of the low-cost Backyard Aquaponics System developed at Bangladesh Agricultural University

The Caribbean island of Barbados created an initiative to start aquaponics systems at home, with revenue generated by selling produce to tourists in an effort to reduce growing dependence on imported food.

In Bangladesh, the world's most densely populated country, most farmers use agrochemicals to enhance food production and storage life, though the country lacks oversight on safe levels of chemicals in foods for human consumption.[12] To combat this issue a team led by Professor Dr. M.A. Salam at the Department of Aquaculture of Bangladesh Agricultural University, Mymensingh has created plans for a low-cost aquaponics system to provide chemical-free produce and fish for people living in adverse climatic conditions such as the salinity-prone southern area and the flood-prone haor area in the eastern region.[13][14] Dr. Salam's work innovates a form of subsistence farming for micro-production goals at the community and personal levels whereas design work by Chowdhury and Graff was aimed exclusively at the commercial level, the latter of the two approaches take advantage of economies of scale.

There has been a shift towards community integration of aquaponics, such as the nonprofit foundation Growing Power that offers Milwaukee youth job opportunities and training while growing food for their community. The model has spawned several satellite projects in other cities, such as New Orleans where the Vietnamese fisherman community has suffered from the Deepwater Horizon oil spill, and in the South Bronx in New York City.[15]

In addition, aquaponic gardeners from all around the world have gathered in online community sites and forums to share their experiences and promote the development of this form of gardening.[16]

Recently, aquaponics has been moving towards indoor production systems. In cities like Chicago, entrepreneurs are utilizing vertical designs to grow food year round.[17] Currently Viridis Aquaponics Inc. is the worlds largest indoor commercial sized aquaponic greenhouse facility 10 acres in size located in Watsonville, California.[18]

Components[edit source
editbeta]





A commercial aquaponics system. An electric pump moves effluent rich water from the fish tank through a solids filter to remove particles the plants above cannot absorb. The water then provides nutrients for the plants and is cleansed before returning to the fish tank below where the process repeats.

Aquaponics consists of two main parts, with the aquaculture part for raising aquatic animals and the hydroponics part for growing plants.[19][20] Aquatic effluents, resulting from uneaten feed or raising animals like fish, accumulate in water due to the closed-system recirculation of most aquaculture systems. The effluent-rich water becomes toxic to the aquatic animal in high concentrations but these effluents are nutrients essential for plant growth.[19] Although consisting primarily of these two parts, aquaponics systems are usually grouped into several components or subsystems responsible for the effective removal of solid wastes, for adding bases to neutralize acids, or for maintaining water oxygenation.[19] Typical components include:

Rearing tank: the tanks for raising and feeding the fish;

Settling basin: a unit for catching uneaten food and detached biofilms, and for settling out fine particulates;

Biofilter: a place where the nitrification bacteria can grow and convert ammonia into nitrates, which are usable by the plants;[19]

Hydroponics subsystem: the portion of the system where plants are grown by absorbing excess nutrients from the water;

Sump: the lowest point in the system where the water flows to and from which it is pumped back to the rearing tanks.

Depending on the sophistication and cost of the aquaponics system, the units for solids removal, biofiltration, and/or the hydroponics subsystem may be combined into one unit or subsystem,[19] which prevents the water from flowing directly from the aquaculture part of the system to the hydroponics part.

Plants: hydroponics[edit source
editbeta]

Main article: Hydroponics

Further information: Rhizofiltration





A Deep Water Culture hydroponics system where plant grow directly into the effluent rich water without a soil medium. Plants can be spaced closer together because the roots do not need to expand outwards to support the weight of the plant.





Plant placed into a nutrient rich water channel in a Nutrient film technique (NFT) system.

Plants are grown as in hydroponics systems, with their roots immersed in the nutrient-rich effluent water. This enables them to filter out the ammonia that is toxic to the aquatic animals, or its metabolites. After the water has passed through the hydroponic subsystem, it is cleaned and oxygenated, and can return to the aquaculture vessels. This cycle is continuous. Common aquaponic applications of hydroponic systems include:

Deep-water raft aquaponics: styrofoam rafts floating in a relatively deep aquaculture basin in troughs.

Recirculating aquaponics: solid media such as gravel or clay beads, held in a container that is flooded with water from the aquaculture. This type of aquaponics is also known as closed-loop aquaponics.

Reciprocating aquaponics: solid media in a container that is alternately flooded and drained utilizing different types of siphon drains. This type of aquaponics is also known as flood-and-drain aquaponics or ebb-and-flow aquaponics.

Other systems use towers that are trickle-fed from the top, nutrient film technique channels, horizontal PVC pipes with holes for the pots, plastic barrels cut in half with gravel or rafts in them. Each approach has its own benefits.[21]

Most green leaf vegetables grow well in the hydroponic subsystem, although most profitable are varieties of chinese cabbage, lettuce, basil, roses, tomatoes, okra, cantaloupe and bell peppers.[20] Other species of vegetables that grow well in an aquaponic system include beans, peas, kohlrabi, watercress, taro, radishes, strawberries, melons, onions, turnips, parsnips, sweet potato and herbs.[citation needed] Since plants at different growth stages require different amounts of minerals and nutrients, plant harvesting is staggered with seedings growing at the same time as mature plants. This ensures stable nutrient content in the water because of continuous symbiotic cleansing of toxins from the water.[22]

Animals: aquaculture[edit source
editbeta]





Filtered water from the hydroponics system drains into a catfish tank for re-circulation.

Main article: Aquaculture

Freshwater fish are the most common aquatic animal raised using aquaponics, although freshwater crayfish and prawns are also sometimes used.[23] In practice, tilapia are the most popular fish for home and commercial projects that are intended to raise edible fish, although barramundi, Silver Perch, Eel-tailed catfish or tandanus catfish, Jade perch and Murray cod are also used.[20] For temperate climates when there isn't ability or desire to maintain water temperature, bluegill and catfish are suitable fish species for home systems. Koi and goldfish may also be used, if the fish in the system need not be edible.

Bacteria[edit source
editbeta]

Further information: Nitrogen Cycle

Nitrification, the aerobic conversion of ammonia into nitrates, is one of the most important functions in an aquaponics system as it reduces the toxicity of the water for fish, and allows the resulting nitrate compounds to be removed by the plants for nourishment.[19] Ammonia is steadily released into the water through the excreta and gills of fish as a product of their metabolism, but must be filtered out of the water since higher concentrations of ammonia (commonly between 0.5 and 1 ppm)[citation needed] can kill fish. Although plants can absorb ammonia from the water to some degree, nitrates are assimilated more easily,[20] thereby efficiently reducing the toxicity of the water for fish.[19] Ammonia can be converted into other nitrogenous compounds through healthy populations of:

Nitrosomonas: bacteria that convert ammonia into nitrites, and

Nitrobacter: bacteria that convert nitrites into nitrates.

In an aquaponics system, the bacteria responsible for this process form a biofilm on all solid surfaces throughout the system that are in constant contact with the water. The submerged roots of the vegetables combined have a large surface area, so that many bacteria can accumulate there. Together with the concentrations of ammonia and nitrites in the water, the surface area determines the speed with which nitrification takes place. Care for these bacterial colonies is important as to regulate the full assimilation of ammonia and nitrite. This is why most aquaponics systems include a biofiltering unit, which helps facilitate growth of these microorganisms. Typically, after a system has stabilized ammonia levels range from 0.25 to 2.0 ppm; nitrite levels range from 0.25 to 1 ppm, and nitrate levels range from 2 to 150 ppm.[citation needed] During system startup, spikes may occur in the levels of ammonia (up to 6.0 ppm) and nitrite (up to 15 ppm), with nitrate levels peaking later in the startup phase.[citation needed] Since the nitrification process acidifies the water, non-sodium bases such as potassium hydroxide or calcium hydroxide can be added for neutralizing the water's pH[19] if insufficient quantities are naturally present in the water to provide a buffer against acidification. In addition, selected minerals or nutrients such as iron can be added in addition to the fish waste that serves as the main source of nutrients to plants.[19]

A good way to deal with solids buildup in aquaponics is the use of worms, which liquefy the solid organic matter so that it can be utilized by the plants and/or animals.

Operation[edit source
editbeta]

The five main inputs to the system are water, oxygen, light, feed given to the aquatic animals, and electricity to pump, filter, and oxygenate the water. Spawn or fry may be added to replace grown fish that are taken out from the system to retain a stable system. In terms of outputs, an aquaponics system may continually yield plants such as vegetables grown in hydroponics, and edible aquatic species raised in an aquaculture. Typical build ratios are .5 to 1 square foot of grow space for every 1 US gal (3.8 L) of aquaculture water in the system. 1 US gal (3.8 L) of water can support between .5 lb (0.23 kg) and 1 lb (0.45 kg) of fish stock depending on aeration and filtration.[24]

Ten primary guiding principles for creating successful aquaponics systems were issued by Dr. James Rakocy, the director of the aquaponics research team at the University of the Virgin Islands, based on extensive research done as part of the Agricultural Experiment Station aquaculture program.[9]

Use a feeding rate ratio for design calculations

Keep feed input relatively constant

Supplement with calcium, potassium and iron

Ensure good aeration

Remove solids

Be careful with aggregates

Oversize pipes

Use biological pest control

Ensure adequate biofiltration

Control pH

Feed source[edit source
editbeta]

As in all aquaculture based systems, stock feed usually consists of fish meal derived from lower-value species. Ongoing depletion of wild fish stocks makes this practice unsustainable. Organic fish feeds may prove to be a viable alternative that relieves this concern. Other alternatives include growing duckweed with an aquaponics system that feeds the same fish grown on the system,[25] excess worms grown from vermiculture composting, using prepared kitchen scraps,[26] as well as growing black soldier fly larvae to feed to the fish using composting grub growers.[27]

Water usage[edit source
editbeta]

Aquaponic systems do not typically discharge or exchange water under normal operation, but instead recirculate and reuse water very effectively. The system relies on the relationship between the animals and the plants to maintain a stable aquatic environment that experience a minimum of fluctuation in ambient nutrient and oxygen levels. Water is added only to replace water loss from absorption and transpiration by plants, evaporation into the air from surface water, overflow from the system from rainfall, and removal of biomass such as settled solid wastes from the system. As a result, aquaponics uses approximately 2% of the water that a conventionally irrigated farm requires for the same vegetable production.[citation needed] This allows for aquaponic production of both crops and fish in areas where water or fertile land is scarce. Aquaponic systems can also be used to replicate controlled wetland conditions that are useful for water treatment by reclaiming potable water from typical household sewage.[citation needed] The nutrient-filled overflow water can be accumulated in catchment tanks, and reused to accelerate growth of crops planted in soil, or it may be pumped back into the aquaponic system to top up the water level.

Energy usage[edit source
editbeta]

Aquaponic installations rely in varying degrees on man-made energy, technological solutions, and environmental control to achieve recirculation and water/ambient temperatures. However, if a system is designed with energy conservation in mind, using alternative energy and a reduced number of pumps by letting the water flow downwards as much as possible, it can be highly energy efficient. While careful design can minimize the risk, aquaponics systems can have multiple 'single points of failure' where problems such as an electrical failure or a pipe blockage can lead to a complete loss of fish stock.
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 10:30 π.μ. 2 σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Δευτέρα 19 Αυγούστου 2013

ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΕΟ "ΑΡΚΑΔΙ" ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ

ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΕΟ "ΑΡΚΑΔΙ" ΣΤΗΝ ΣΥΡΙΑ


Τούρκοι & Τσετσένοι ηττήθηκαν από την χριστιανική πολιτοφυλακή στον Άη Γιώργη

18/08/13 - 19:04







Ένα σύγχρονο "Αρκάδι" αλλά ευτυχώς χωρίς την κατάληξη της κρητικής Μονής είχαμε στη Συρία, όταν ισλαμιστέςαντάρτες, και μισθοφόροι Τσετσένοι, πολιόρκησαν το ελληνορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου, αλλά εν τέλει ηττήθηκαν από την χριστιανική πολιτοφυλακή μετά από μέρες σκληρου αγώνα.



Όπως μεταδίδει το πρακτορείο Φόκους Φόκους, βάσει δημοσιεύματος του Itar Tass:



Ισλαμιστές αντάρτες και μισθοφόροι Τούρκοι και Τσετσένοι επιτέθηκαν στο Ορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Γεωργίου ένα από τα παλαιότερα χριστιανικά μοναστήρια στη Συρία, το οποίο χτίστηκε τον 15ο αιώνα.



Στην επίθεση μετείχαν ένας λόχος Σύρων ισλαμιστών ανταρτών, και ένας μεικτός λόχος Τούρκων και Τσετσένων μισθοφόρων, εξοπλισμένων μεταξύ άλλων και με αντιαρματικά συστήματα Koncurs-M.



Οι εξτρεμιστές συνάντησαν αντίσταση από δυνάμεις της Εθνικής Άμυνας της Συρίας όπου ανήκει η χριστιανική πολιτοφυλακή που δημιούργησε ο Άσαντ, προς προστασία των χριστιανικών πληθυσμών, και των χριστιανικών μνημείων, και ιερών.



«Κατά τη διάρκεια της σφοδρής μάχης, σκοτώθηκαν 11 χριστιανοί στρατιώτες, αλλά δεν επέτρεψαν τη βεβήλωση της μονής.



Οι εξτρεμιστές μουσουλμάνοι μετά την αποτυχία τους, κατευθύνθηκαν προς την περιοχή του Ελ Χόσνι όπου βρίσκεται το μεσαιωνικό κάστρο των Σταυροφόρων, Crac des Chevaliers.



Μεταξύ των επιτιθέμενων ισλαμιστών υπάρχουν πολλοί ξένοι μισθοφόροι τζιχαντιστές»..



Ο ηγούμενος της Μονής του Αγίου Γεώργιου, υπηρέτησε επί πολλά χρόνια υπό τον σημερινό Πατριάρχη Αντιοχείας Ιωάννη τον Ι΄ (Γιαζίντζι).



Η επίθεση αυτή αποδεικνύει για άλλη μια φορά το μίσος των ισλαμιστών για οποιαδήποτε άλλη θρησκεία, αλλά και την πολυεθνική σύνδεσή τους που παραπέμπει σε εισβολή, και όχι εξέγερση. Πρόκειται για στρατιές μισθοφόρων που δεν σέβονται τίποτα, και είναι επιρρεπείς σε φρικαλεότητες.



Αποκαλύφθηκε και η ταυτότητα του ιερέα που δολοφονήθηκε με αποκεφαλισμό ο οποίος είχε καταγραφεί σε φρικιαστικό βίντεο. Ο θάνατος του Φραγκισκανού Πατέρα, Francois Murad, επιβεβαιώθηκε από το επίσημο πρακτορείο ειδήσεων του Βατικανού. Δολοφονήθηκε στις 23 Ιουνίου στο Gassanieh, στη βόρεια Συρία.



Ακολουθεί το επίμαχο βίντεο:





Οι “πρωταγωνιστές» είναι μέλη του συριακού Μετώπου Αλ-Νούσρα, που έχει διασυνδέσεις με την Αλ Κάιντα και άλλες εξτρεμιστικές οργανώσεις.



Ο πόλεμος στην Συρία είναι σεχταριστικός, και θρησκευτικός. Ο αντικειμενικός σκοπός είναι η καταστροφή των ελληνορθοδόξων χριστιανών, των καθολικών χριστιανών, των αλλαουϊτών (αίρεση μουσουλμανική, που όμως αποδέχεται τον Τριαδικό Θεό), αλλά και των σιιτών, τους οποίους οι φανατικοί σαλαφιστές σουνίτες τους μισούν βαθύτατα.Δυστυχώς αυτοί είναι οι "ακτιβιστές της ελευθερίας" που υποστηρίζονται από την Δύση. Τα ίδια άτομα προσπαθούν να δημιουργήσουν το ίδιο χάος και στην Αίγυπτο. Πάλι με τους "ασπασμούς" της Δύσης.



Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 8:33 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Τρίτη 13 Αυγούστου 2013

ΤΑΞΙΑΡΧΗΣ ΜΙΧΑΗΛ, ΜΑΝΤΑΜΑΔΟΣ

ΓΥΡΩ στο 10ο με 11ο αιώνα, όταν το Βυζαντινό κράτος μεσουρανούσε, οι Σαρακηνοί πειρατές βρίσκονταν κι αυτοί στις δόξες τους. Λυμαίνονταν τα νησιά του Αιγαίου, λήστευαν, έκαιγαν κι αιχμαλώτιζαν ανθρώπους, πού τους προόριζαν για τα σκλαβοπάζαρα της Ανατολής.


Ή Λέσβος, πλούσια κι ελκυστική, είχε γίνει διαλεχτή λεία των κουρσάρων. Στην τοποθεσία Λεσβάδος, κοντά στο Μανταμάδο, υπήρχε μια αρχαία πολιτεία, ο Στένακας, και όχι πολύ μακριά της ένα μοναστήρι των Ταξιαρχών, πού ή ίδρυση του χάνεται στα βάθη των αιώνων.

Το ιστορικό του το μαθαίνουμε από τη ζωντανή τοπική παράδοση, πού έφτασε ως τις μέρες μας.



Ήταν οχυρωμένο σαν κάστρο με τείχη και πύργο, κι από νωρίς είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον των πειρατών, πού το ‘χαν βάλει πείσμα να το πατήσουν.

Έτσι κάποια άνοιξη, ο αρχιπειρατής Σιρχάν, ένας άγριος και μελαψός γίγαντας, ζωσμένος το μπαλτά και τη σπάθα, κάλεσε το τσούρμο του και τους είπε:

- Αυτή τη φορά, το δίχως άλλο, θα μπούμε στο μοναστήρι. Εγώ θέλω μόνο το χρυσό ποτήρι, πού λειτουργάνε οι καλόγεροι, για να πίνω το κρασί μου. Όλα τ’ αλλά δικά σας.

Ό ίδιος δεν θα ‘παιρνε μέρος στην επιχείρηση. Δεν καταδεχόταν τέτοιες μικροδουλειές.

Έβαλαν πλώρη για τη Λέσβο. Πλησίασαν το μοναστήρι μεσάνυχτα και κρύφτηκαν στα δέντρα.

Στο μεταξύ οι καλόγεροι, ανέμελοι από την ησυχία του χειμώνα, δεν φύλαγαν το μοναστήρι όπως έπρεπε. Κάποια στιγμή χτύπησε το σήμαντρο, πού καλούσε τους μοναχούς στην ορθρινή ακολουθία. Τα βήματα τους ακούστηκαν ρυθμικά στον ξύλινο εξώστη, καθώς κατέβαιναν στην εκκλησία. Σε λίγο όλα ησύχασαν.

Τότε o αρχηγός έδωσε το σύνθημα. Ένας πειρατής έριξε το γάντζο, σκαρφάλωσε στα τείχη, πήδηξε στην αυλή και άνοιξε τη μεγάλη καστρόπορτα. Οι κουρσάροι όρμησαν με αλαλαγμούς στην εκκλησία. Πριν συνέλθουν οι μοναχοί από τον αιφνιδιασμό, περνούσαν από τη ζωή στο θάνατο…

Ένα δόκιμο καλογέρι, ο Γαβριήλ, βρισκόταν στο ιερό. Γρήγορος κι ευκίνητος, σκαρφάλωσε στη στέγη του ναού. ΟΙ πειρατές τον ακολούθησαν. Τότε όμως ακούστηκε μια δυνατή βουή, και ή σκεπή μετατράπηκε θαυματουργικά σε φουρτουνιασμένο πέλαγος. Πάνω στ’ αφρισμένα κύματα ένας πελώριος και αγριωπός Στρατιώτης, με σπάθα πού έβγαζε φωτιές, όρμησε εναντίον τους. Εκείνοι παράτησαν αμέσως όπλα και κλοπιμαία κι έφυγαν πανικόβλητοι.

Ό Γαβριήλ, ο μόνος πού απέμεινε ζωντανός από την τραγωδία, συγκλονισμένος από το θαύμα του αρχαγγέλου πλησίασε και πρόσπεσε στο εικονοστάσι του. Όταν συνήλθε από την ταραχή, σήκωσε τα μάτια. Αλλά τι πρόσωπο ήταν αυτό; Αν και ζωγραφισμένο, φαινόταν ζωντανό κι είχε μια θεϊκή γλυκύτητα.



Ό δόκιμος επιθύμησε να το ζωγραφίσει.



- Ταξιάρχη μου, παρακάλεσε, μεσίτευσε στον Κύριο ν’ αναπαύσει τους αδελφούς μου. Κι έμενα αξίωσε με ν’ απεικονίσω την εξαίσια μορφή σου.

Αμέσως, σαν να φωτίστηκε από τον αρχάγγελο, πήρε ένα σφουγγάρι, μάζεψε μ’ αυτό ευλαβικά το αίμα των μοναχών σε μια λεκάνη, το ανακάτεψε με ασπρόχωμα και άρχισε να πλάθει την εικόνα του.

Από την αρχή της εργασίας ένιωσε αισθητή τη βοήθεια του Ταξιάρχη. Τα χέρια του, σαν να τα οδηγούσε αόρατη δύναμη, σχημάτιζαν γρήγορα και σταθερά με τον πηλό το πρόσωπο του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Το πρόσωπο εκείνο πού είδε στη σκεπή του ναού, το αγριωπό, αλλά με τη θεϊκή χάρη.

Ενώ στο μοναστήρι του Ταξιάρχη παιζόταν αυτό το δράμα, η ζωή στους γύρω συνοικισμούς συνεχιζόταν ήσυχη. Μόνο ένα τσοπανόπουλο, καθώς αγνάντευε τη θάλασσα από μια κορυφή, είδε κουρσάρικα καράβια λίγο πιο μέσα άπ’ την ακτή.

Πήδηξε στ’ άλογο του και κάλπασε προς τη μονή για να ειδοποιήσει τους μοναχούς να φυλαχθούν. Το θέαμα όμως πού αντίκρισε, τον έριξε κάτω λιπόθυμο.

Όταν συνήλθε, έτρεξε και ειδοποίησε τον Αλέξη, τον άρχοντα του Στένακα, για τα συμβάντα. Εκείνος ξεκίνησε αμέσως για το μοναστήρι μ’ άλλους πενήντα καβαλάρηδες.

Όταν μπήκε στο ναό τάχασε. Είδε τους μοναχούς σφαγμένους και βαμμένους στο αίμα και τον ηγούμενο νεκρό μπροστά στην αγία Τράπεζα! Έσφιξε τα δόντια και βγήκε έξω με διάθεση να εκδικηθεί.

Πήδηξαν όλοι στ’ άλογα τους κι ακολουθώντας τ’ άχνάρια των πειρατών, πλησίασαν σ’ ένα πλάτωμα. Απότομα σταμάτησαν. Το θέαμα πού αντίκρισαν τούς έκανε κι ανατρίχιασαν. Είδαν αυτούς πού καταδίωκαν, νεκρούς και σκορπισμένους σ’ όλο το πλάτωμα. Μια σπαθιά, πού άρχιζε άπ’ το μέτωπο κι έφτανε ως την κοιλιά, ήταν χαραγμένη στο σώμα του καθενός και τ’ άνοιγε στα δύο. Ή μαχαιριά σε κάθε σώμα ήταν ακριβώς ή ίδια.

Κανείς άπ’ τους καβαλάρηδες δεν ρώτησε ποιος το ‘κανε. Όλοι μάντευαν τον τιμωρό. Δεν είχαν αμφιβολία.

- Μεγάλη η χάρη κι η δύναμη σου, Αρχάγγελε! ψέλλισαν και σταυροκοπήθηκαν.



Στο μεταξύ, δυο πειρατές, πού είχαν μείνει στην παραλία περιμένοντας τους συντρόφους τους, ανησύχησαν από την αργοπορία και ανηφόρισαν για να τους συναντήσουν.

Όταν αντίκρισαν στο πλάτωμα το μακάβριο θέαμα, γύρισαν γρήγορα στα καράβια, οπού περίμενε με αγωνία ο αρχηγός τους, και του διηγήθηκαν την τραγωδία. Μόλις τ’ άκουσε εκείνος, χτύπησε τη γροθιά του στο τραπέζι και ορκίστηκε εκδίκηση.

Τον άλλο χρόνο έβαλε σ’ εφαρμογή το σχέδιο του για την κατάληψη του Στένακα. Μια νύχτα οι πειρατές αποβιβάστηκαν αθόρυβα στην παραλία και ετοιμάζονταν να επιτεθούν τα χαράματα στη μικρή πολιτεία, πού κοιμόταν ανυποψίαστη.

Αυτή την κρίσιμη ώρα επεμβαίνει και πάλι ο Ταξιάρχης. Ό Στέφανος, ο γιος του άρχοντα ‘Αλέξη, πού μόλις είχε πέσει να κοιμηθεί, βλέπει μπροστά του τον αρχάγγελο. Ήταν πανώριος μες στην ολόχρυση πανοπλία του. Τα ξανθά μαλλιά του χύνονταν στους ώμους κι έδιναν στα κάτασπρα φτερά του χρυσή ανταύγεια. Στο δεξί χέρι κρατούσε πύρινη ρομφαία, ενώ τ’ αριστερό ήταν σηκωμένο με τεντωμένο το δείκτη. Χαμογέλασε στο νέο και με γλυκεία φωνή του είπε:

- Σήκω πάνω, Στέφανε. Πήγαινε γρήγορα με τον πατέρα σου να ετοιμάσετε την άμυνα της πόλης. Έρχονται οι Σαρακηνοί να σας αφανίσουν. Μη φοβηθείτε! Στο πλευρό σας θα είμαστε εγώ κι ο προστάτης σου Άγιος. Θα σας προστατεύουμε και θα σας καθοδηγούμε. Οι πειρατές έχουν αράξει στον όρμο, κάτω από την πόλη σας. Λίγοι άπ’ αυτούς θ’ αναρριχηθούν στο κάστρο, για να εξουδετερώσουν το σκοπό της πύλης και ν’ ανοίξουν την καστρόπορτα. Θα σας επιτεθούν την ώρα πού ή νύχτα παλεύει με τη μέρα. Προσοχή στην πύλη!



Τα γεγονότα εξελίχθηκαν όπως τα είπε ο Ταξιάρχης. Όταν οι κουρσάροι επιτέθηκαν, βρήκαν τους υπερασπιστές στις επάλξεις. Την ίδια ώρα ένα απόσπασμα με αρχηγό το Στέφανο, πού είχε κατηφορίσει αθόρυβα στην παραλία, έβαζε φωτιά στα πειρατικά καράβια. Οι πειρατές είδαν τη φωτεινή ανταύγεια της φωτιάς και τα ‘έχασαν. Ό πανικός πού ακολούθησε ήταν απερίγραπτος. Ενώ έτρεχαν προς τη θάλασσα, τους καταδίωκαν έφιπποι οι Στενακιώτες και τους αποδεκάτιζαν.

Μια ομάδα με τον αρχιληστή κατάφερε να ξεφύγει, ακολουθώντας πορεία μέσα από το δάσος. Έπεσε όμως πάνω στο απόσπασμα πού είχε Πριν λίγο κάψει τα καράβια, και βρέθηκε κυκλωμένη. Σε λίγο κι αυτοί οι πειρατές, μαζί με τον αρχιληστή, είχαν εξολοθρευτεί.



Πέρασαν αιώνες. Το μοναστήρι ερειπώθηκε από τις αλλεπάλληλες επιδρομές των Αγαρηνών. Τον 18ο αιώνα ο μικρός παλαιός ναός αντικαταστάθηκε με νέο και μεγαλύτερο, μα η ανάγλυφη θαυματουργή εικόνα του Αρχαγγέλου διασώθηκε ως τις μέρες μας, όπως ακριβώς τη φιλοτέχνησε ο δόκιμος Γαβριήλ. Διατηρεί την πρώτη ζωντάνια της και παραμένει άφθορη από το χρόνο κι από τους ασπασμούς χιλιάδων προσκυνητών. Στο μέτωπο και στα μαγουλά του οι πιστοί κολλάνε μεταλλικά νομίσματα, πού αφήνουν σημάδια στο πρόσωπο του, αλλά γρήγορα εξαλείφονται. Κάθε τόσο τα μάτια του Αρχαγγέλου βουρκώνουν, και οι χριστιανοί σκουπίζουν με μπαμπάκι τα δάκρυα του. Το ίδιο κάνουν με τον ίδρωτα, όταν συμβαίνει το πρόσωπο του να Ιδρώνει.

Συγκλονιστικά θαύματα επιτελεί ή χάρη του σ’ όσους προστρέχουν με πίστη κοντά του. ‘Αλλά και το χτίσιμο του νέου ναού του άρχισε και τελείωσε με θαύμα:

Ή επιτροπή πού συγκροτήθηκε για την ανέγερση του, αποφάσισε να τον χτίσει λίγο μακρύτερα από το μοναστήρι.



Οι εργάτες άρχισαν να σκάβουν τα θεμέλια, αλλά το πρωί τα βρήκαν σκεπασμένα με χώμα, ενώ τα εργαλεία τους ήταν στην αυλή του παλιού ναού. Ξαναέσκαψαν τα θεμέλια από την αρχή. Κι όταν βράδιασε, άφησαν επίτηδες τα εργαλεία τους εκτεθειμένα, ενώ μερικοί άνδρες κρύφτηκαν στους θάμνους για να δουν τι θα συμβεί.

Τα μεσάνυχτα λοιπόν είδαν κάτι ανέλπιστο: Ένα δυνατό φως σηκώθηκε από τον παλιό ναό, σχημάτισε καμπύλη και στάθηκε πάνω από τα θεμέλια. Ύστερα ακολούθησε την αντίστροφη πορεία και χάθηκε. Οι φύλακες έμειναν εκστατικοί. Συγχρόνως ένιωσαν μυρωδιά από φρεσκοσκαμμένο χώμα. Πλησιάζουν στα θεμέλια και τα βρίσκουν πάλι σκεπασμένα. Τρέχουν στο δέντρο πού ήταν κρεμασμένα τα εργαλεία, αλλά εκείνα έλειπαν.

Ξεκίνησαν ζαλισμένοι για τον παλιό ναό, στο μοναστήρι του Ταξιάρχη. Είχε αρχίσει να χαράζει, όταν ακούστηκε ξαφνικά ή καμπάνα της μονής. Σταμάτησε για λίγο κι άρχισε πάλι να χτυπάει σιγά και ρυθμικά. Κι όμως, καθώς αργότερα έμαθαν, δεν τη χτυπούσε ανθρώπινο χέρι. Έφτασαν, τέλος, στο μοναστήρι και μπήκαν στην αυλή. Εκεί είδαν ακουμπισμένα στον τοίχο με τάξη τα εργαλεία, στο ίδιο σημείο πού τα είχαν βρει και την προηγούμενη μέρα. Κατάλαβαν πια πώς ήταν θέλημα του αρχαγγέλου να χτιστεί ο καινούργιος ναός στη θέση του παλιού.

Ή κατασκευή ξεκίνησε. Όλοι βοηθούσαν στις εργασίες, ακόμα και οι Τούρκοι. Τον σέβονταν από παλιά και τον φοβόντουσαν. Μερικοί άπ’ αυτούς είχαν τολμήσει να προσβάλουν το ναό του ή να μπουν στο προαύλιο καβάλα στ’ άλογο τους, και τότε τον είδαν άγριο να τους κυνηγάει και να τους διώχνει.



Όταν ήρθε ή ώρα να μετακινηθεί ή ανάγλυφη εικόνα, στάθηκε αδύνατο. Ό Ταξιάρχης εμπόδισε κάθε προσπάθεια για μετακίνηση της. Ήθελε η εικόνα του να παραμείνει εκεί πού την τοποθέτησε ο Γαβριήλ, ο κατασκευαστής της.

Οι εργασίες προχώρησαν γοργά και πλησίαζαν στο τέλος. Τα χρήματα όμως ήταν λιγοστά. Δεν έφταναν ούτε για τα μεροκάματα των εργατών. Συγκεντρώθηκαν τότε τα μέλη της επιτροπής ανεγέρσεως του ναού στο σπίτι του ταμία. Έμειναν μέχρι αργά το βράδυ προσπαθώντας να βρουν κάποια λύση. Μα έφυγαν άπρακτοι.

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ό ταμίας καθόταν σε μια πολυθρόνα βαρύθυμος και σκεπτικός, όταν ξαφνικά άνοιξε ή πόρτα. Ένας άγνωστος πέρασε μέσα, ανέβηκε τη σκάλα και προχώρησε στο δωμάτιο, όπου βρισκόταν το μπαούλο με τα λιγοστά χρήματα της επιτροπής.

Ό ταμίας προσπάθησε να σηκωθεί, αλλά δεν μπόρεσε. Ένιωθε τα πόδια του καρφωμένα. Άκουσε το μπαούλο ν’ ανοίγει κι ύστερα από λίγο να κλείνει. Μετά είδε τον ξένο να επιστρέφει με βήματα αργά και βαριά.



Ήταν ένας νέος με σγουρά μαλλιά και ματιά φωτεινή σαν αστραπή. Φορούσε ρόδινο σακάκι και μαύρες μπότες, πού ανέβαιναν μέχρι τους μηρούς. Χαμογέλασε στο νοικοκύρη και είπε:

- Τα χρήματα για τις πληρωμές βρίσκονται μέσα στο μπαούλο.

Ύστερα κούνησε το χέρι, σαν να τον χαιρετούσε, άνοιξε την εξώπορτα και χάθηκε στο σκοτάδι.

Ό ταμίας έτρεξε στο μπαούλο. Ήταν κλειδωμένο. Το άνοιξε και τι να δει! Τρεις σειρές από φλουριά, μητζίτια και λίρες. Τα έπιασε στη χούφτα του για να βεβαιωθεί, και τ’ άφησε πάλι να πέσουν.

Τα χρυσά αυτά νομίσματα, πού πρόσφερε για το ναό του ο ίδιος ο αρχάγγελος Μιχαήλ, ήταν ακριβώς όσα χρειάζονταν για να πληρωθούν τα έξοδα, μέχρι και το τελευταίο γρόσι.

Ή ανέλπιστη σωτηρία

Στα 1963, το πρωινό εκείνο της επιθέσεως των Τουρκοκυπρίων στη μαρτυρική Κύπρο, όταν μπήκε ο νεωκόρος στο ιερό προσκύνημα του Μανταμάδου για ν’ ανάψει το καντήλι του Ταξιάρχη, είδε κατάπληκτος πώς η ολόσωμη εικόνα του έλειπε!

Αυτή ή απροσδόκητη εξαφάνιση προκάλεσε σύγχυση στον ευσεβή λαό και κράτησε μια βδομάδα. Ξαφνικά, η εικόνα βρέθηκε πάλι στη θέση της, όπως είχε εξαφανιστεί.

Πέρασε καιρός. Ένα χειμωνιάτικο πρωινό ο νεωκόρος του Μανταμάδου άκουσε ποδοβολητό αλόγου. Βγαίνει έξω και βλέπει ένα νέο, πού μόλις είχε ξεπεζέψει, να σηκώνει στους ώμους του ένα κριάρι.

Μπήκαν μαζί στο ναό, κι ο νέος προχώρησε στην εικόνα του Ταξιάρχη, απίθωσε εκεί το κριάρι και άναψε λαμπάδα ίση με το μπόι του. Ύστερα γονάτισε, προσκύνησε την εικόνα και χάιδεψε με βουρκωμένα μάτια και τρεμάμενα χείλη το ανάγλυφο πρόσωπο του αρχαγγέλου.

- Είναι ο σωτήρας μου, γυρίζει και λέει συγκινημένος στο νεωκόρο. Αυτός μ’ έσωσε από τους Τούρκους.

- Πες μου, παιδί μου, τι σου συνέβη; ρώτησε μ’ ενδιαφέρον εκείνος, καθώς έβγαιναν από το ναό.

- Στα τελευταία γεγονότα με τους Τούρκους, άρχισε ο νέος, υπηρετούσα τη στρατιωτική μου θητεία στην Κύπρο. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα της 12ης Αυγούστου, όταν μας ξάφνιασαν τα πυρά των Τουρκοκυπρίων. Ήμασταν πάντα σ’ επιφυλακή, γιατί ξέραμε τι ύπουλος εχθρός ήταν απέναντι μας. Μας δυσκόλευαν λίγο οι βολές του πολεμικού τους ναυτικού, αλλά δεν μας έβλαψε καθόλου ή αεροπορία τους. Σε λίγες ώρες ελέγχαμε την κατάσταση και προχωρήσαμε στην αντεπίθεση. Λες κι είχαμε στα πόδια μας φτερά. Τους πήραμε φαλάγγι και τους κυνηγήσαμε. Λίγο ακόμα και θα τους ρίχναμε στη θάλασσα.

Ενώ τρέχαμε ακράτητοι από ενθουσιασμό και σχεδόν ακάλυπτοι, βλέπω ξαφνικά μπροστά μου, σε πέντε μέτρα απόσταση, να ξεπροβάλλει ένας ακανόνιστος όγκος. Σταμάτησα απότομα, και τότε… μέσα στο σύθαμπο της αυγής διέκρινα ένα τουρκικό πολυβολείο. Είδα την κάννη του πολυβόλου να στρέφεται πάνω μου, και, μη έχοντας που να καλυφθώ, έπεσα με το πρόσωπο στη γη, σκεπάζοντας καλά με το κράνος το κεφάλι μου. «Ταξιάρχη μου, σώσε με!», είπα μέσα μου, κι αμέσως ήρθε στο νου μου ο πατέρας μου, πού σώθηκε θαυματουργικά από βέβαιο θάνατο στο αλβανικό μέτωπο, τάζοντας στον Ταξιάρχη ένα κριάρι. «Ταξιάρχη μου σώσε με!», μουρμούρισα πάλι, κάνοντας κι εγώ το ίδιο τάμα.

Την ίδια στιγμή ένας εκκωφαντικός κρότος πήρε σχεδόν την ακοή μου. «Με χτύπησαν», σκέφτηκα, κι έφερα στο νου μου τ’ αγαπημένα μου πρόσωπα… Ύστερα ένιωσα να μ’ ακουμπούν, να με ψάχνουν, να με σηκώνουν. Ήταν οι δικοί μας. «Χτύπησες; Πώς είσαι;», άκουσα αμυδρά τη φωνή τους. Ψάχτηκα, μα δεν βρήκα τραύμα. Τότε θυμήθηκα το πολυβολείο. Κοίταξα προς τα κει, αλλά δεν είδα τίποτα.

«Εδώ ακριβώς», φώναξα, «υπήρχε τουρκικό πολυβολείο». Πήγαμε κοντά, ερευνήσαμε, μα δεν το βρήκαμε. Στη θέση πού ορθωνόταν Πριν το πολυβολείο, υπήρχαν τώρα μόνο συντρίμμια και μια τεράστια τρύπα. Φαίνεται πώς στην κρίσιμη για μένα στιγμή, κάποια οβίδα πλοίου ή κάποιος όλμος έκανε συντρίμμια το επικίνδυνο πολυβολείο, ενώ συγχρόνως κάποια ανώτερη δύναμη με φύλαξε τελείως αβλαβή κι απ’ τα πυρά κι από την έκρηξη.

Ό νεωκόρος, πού μέχρι τώρα παρακολουθούσε συγκινημένος, πήρε το λόγο:

- Ναί, παιδί μου, ήταν ο Ταξιάρχης. Αυτός σ’ έσωσε. Τότε, με τα επεισόδια της Κύπρου, είχε χαθεί από δω ή εικόνα του για μια βδομάδα.

Ό νέος ταράχθηκε. Αγκάλιασε με το βλέμμα του την εικόνα του αρχαγγέλου και τα μάτια του βούρκωσαν. Ήταν ένα ακόμη «ευχαριστώ» για την ανέλπιστη σωτηρία του.

Επέμβαση του αρχαγγέλου Μιχαήλ σε εγχείρηση

Ένα από τα πολλά θαύματα του Ταξιάρχη στο Μανταμάδο της Λέσβου, με προσωπική παρουσία του, είναι και ή θεραπεία ενός παιδιού, του Βασίλη Καραστήρη από την Αθήνα.

Ενώ έπαιζε ο μικρός, έπεσε και χτύπησε άσχημα στο κεφάλι. Τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, όπου διαπίστωσαν πώς είχε μείνει τυφλός και παράλυτος.

Ό διευθυντής κάλεσε τους γονείς του παιδιού στο γραφείο του και τους είπε:

- Ή κατάσταση είναι σοβαρή. Χρειάζεται άμεση επέμβαση, αλλά οι ελπίδες επιτυχίας είναι σχεδόν μηδαμινές, μία ως δύο στις εκατό. Πρέπει ν’ αποφασίσετε έγκαιρα, Πριν είναι αργά.

Ή μητέρα ένιωσε να χάνει τον κόσμο. Ό πατέρας ρώτησε:

- Δεν υπάρχει άλλη λύση, άλλη ελπίδα, γιατρέ μου;

- Δυστυχώς, όχι.

Έσκυψε τότε και υπέγραψε. Το παιδί οδηγήθηκε στο χειρουργείο. Ενώ το ετοίμαζαν για την εγχείρηση, καθώς διηγήθηκε αργότερα το ίδιο, το σκοτάδι των ματιών του διαλύθηκε, κι ένα φωτεινό όραμα πήρε τη θέση του:

Βρέθηκε μπροστά σ’ ένα ναό με καμάρες, πού ή πρόσοψη του ήταν χτισμένη με κόκκινες πέτρες. Από την ανοιχτή του πόρτα έβγαινε ένα εκτυφλωτικό φως.

Ό Βασιλάκης πλησίασε στην πόρτα, και τι να δει! Ένα ωραίο παλικάρι, λουσμένο στο φως, είχε απλώσει τα χέρια και τον καλούσε: «Έλα Βασίλη, μη φοβάσαι, θα γίνεις καλά. Εγώ θα οδηγώ στην εγχείριση το χέρι του γιατρού.»

Το παιδί πλησίασε, γονάτισε μπροστά του, αγκάλιασε τα πόδια του νέου κι ακούμπησε το κεφάλι του στον αριστερό του μηρό. Τότε εκείνος άπλωσε το χέρι του και χάιδεψε το κεφάλι του μικρού.

Πριν χαθεί η οπτασία, τα παιδικά μάτια πρόλαβαν και είδαν στο βάθος του ναού μια εικόνα μαυριδερή με ασημένιες φτερούγες.

Ή εγχείριση πέτυχε. Ή δράση και οι κινήσεις των μελών επανήλθαν. Οι γιατροί απέδωσαν την επιτυχία σε θαύμα. Ήταν 8 Νοεμβρίου, εορτή των παμμεγίστων Ταξιαρχών.

Πέρασαν χρόνια. Έγιναν πολλές άλλ’ άκαρπες αναζητήσεις. Ώσπου μια μέρα, σε τηλεοπτική παρουσίαση, αναγνώρισε ανέλπιστα και με συγκίνηση ο Βασίλης το ναό της οπτασίας του. Και πήγε προσκυνητής στον Ταξιάρχη, για να προσφέρει τα δάκρυα της ευγνωμοσύνης του στο σωτήρα της ζωής του.

Ή δύναμη της πίστεως

Ο Γιάννης Άπήκος, από το Μανταμάδο της Λέσβου, ξενιτεμένος στη Γερμανία, ζούσε ήσυχα και χριστιανικά με τη γυναίκα του Καλλιόπη.

Το Νοέμβριο του 1987 ή Καλλιόπη αρρώστησε σοβαρά με βαρύ εγκεφαλικό. Μεταφέρθηκε αμέσως σε γερμανικό νοσοκομείο, όπου παρέμεινε σε κωματώδη κατάσταση για πέντε βδομάδες. Οι γιατροί δεν της έδιναν ζωή. Ώρα με την ώρα περίμεναν το μοιραίο.

Στην οικογένεια επικρατούσαν πόνος και θλίψη. Να όμως πού φάνηκε κάποια ελπίδα: Ό προστάτης του Μανταμάδου, της ιδιαίτερης πατρίδας τους, ο Ταξιάρχης Μιχαήλ.

Όλη η οικογένεια γονάτισε αυθόρμητα μπροστά στο εικονοστάσι και σήκωσε τα μάτια Ικετευτικά στο εικόνισμα του αρχαγγέλου. Προσευχήθηκαν με πόνο, με πίστη, με δάκρυα. Ύστερα σηκώθηκαν γαληνεμένοι, με κάποια κρυφή ελπίδα.

Άπ’ αυτήν όμως την ομαδική προσευχή απουσίασε ο αδελφός της άρρωστης, ο Ηρακλής. Ήταν μάρτυρας του Ίεχωβά, γι’ αυτό είχε ανοίξει αθόρυβα την πόρτα κι είχε εξαφανιστεί.

Πρωί-πρωί ξεκίνησαν για το νοσοκομείο. Εκεί δοκίμασαν μια έκπληξη. Ή άρρωστη, πού μέχρι χθες βρισκόταν σε κώμα, είχε ανοιχτά τα μάτια και τους κοιτούσε.

- Τι συμβαίνει, Καλλιόπη; ρώτησε ο Γιάννης.

- Που πήγατε την εικόνα του Ταξιάρχη πού είχαμε στο σπίτι; ρώτησε εκείνη με δυσκολία.

- Εκεί είναι, στη θέση της.

Τότε φάνηκε ή γυναίκα να ησυχάζει, και με πολύ κόπο συνέχισε.

- Χθες το βράδυ μ’ επισκέφθηκε ο Ταξιάρχης και στάθηκε εδώ, δίπλα μου. Ήταν λίγο στενοχωρημένος. Με κοίταξε πονετικά και μου είπε: «Θέλω ν’ απλώσω τις φτερούγες μου και να σας σκεπάσω, αλλά δυσκολεύομαι». Με κοίταξε λίγο ακόμα κι εξαφανίστηκε. Τι συμβαίνει Γιάννη; Γιατί διστάζει ο Ταξιάρχης;

Ό Γιάννης αμέσως κατάλαβε. Το εμπόδιο ήταν ο χιλιαστής αδελφός της.

Το βράδυ τον συνάντησε, τον ενημέρωσε και, τελειώνοντας, τόνισε:

- Ό αρχάγγελος, Ηρακλή, δεν θέλει μόνο τη σωματική θεραπεία της αδελφής σου, αλλά και τη δική σου την ψυχική. Θέλει τη σωτηρία σου. Θέλει την επιστροφή σου στην ορθόδοξη πίστη. Και μαζί μ’ αυτή, θέλει και την προσευχή σου για την αδελφή σου.

Σε λίγο άρχισε ένας αγώνας σκληρός. Πάλευε ο χιλιαστής με την ορθόδοξη χριστιανική του συνείδηση. Ή τελευταία είχε σύμμαχο την αγάπη της αδελφής του. Τελικά υπέκυψε στη δύναμη του Χρίστου, γονάτισε μπροστά στο εικονοστάσι, προσευχήθηκε με δάκρυα, αναγεννήθηκε.

Το πρωί βιάστηκαν όλοι να πάνε στο νοσοκομείο. Μα τι να δουν! Ή άρρωστη τους περίμενε όρθια. Ό θάλαμος ήταν γεμάτος από γιατρούς και νοσοκόμες. Τα είχαν όλοι χαμένα.

- Τη νύχτα, άρχισε να λέει χαρούμενη ή Καλλιόπη, άκουσα μέσα στην ησυχία δυνατό φτερούγισμα. Κοιτάζω ξαφνιασμένη, και βλέπω πάλι τον Ταξιάρχη. Τώρα όμως ήταν χαρούμενος και γελαστός. «Θα γίνεις καλά», μου είπε. Σήκωσε το χέρι του, με σταύρωσε, μου χαμογέλασε και χάθηκε. Έκανα να σηκωθώ, και είδα πώς μπορούσα. Στο θάλαμο νοσηλευόταν μια ακόμη άρρωστη. Με είδε πού περπατούσα, ήρθε και μ’ αγκάλιασε. «Τα είδα όλα», μου είπε. «Είδα να σε πλησιάζει στο κρεβάτι σου κάποιος ψηλός, μαυριδερός και λευκοντυμένος άνδρας. Τον είδα να κουνάει τα χέρια του. Και ξαφνικά χάθηκε… Στην αρχή νόμισα πώς ήταν γιατρός με την άσπρη μπλούζα. Αυτός όμως ήταν ασυνήθιστα ψηλός, πάνω από δύο μέτρα. Δεν πατούσε στη γη και δεν έκαναν θόρυβο τα πόδια του. Με την παρουσία του ξεχύθηκε μια ευωδιά στο δωμάτιο. Τρόμαξα και σκεπάστηκα περισσότερο.»

- Τι θα κάνουμε τώρα; ρώτησε ο Γιάννης το γιατρό.

- Δεν ξέρω, κύριε. Μόνο ένα θαύμα μπορούσε να φέρει αυτό το αποτέλεσμα. Και το θαύμα έγινε!

Την άλλη μέρα ο Γιάννης βρισκόταν κιόλας στην πατρίδα του, μπροστά στον Ταξιάρχη, κι έβρεχε την

ιερή εικόνα του ευεργέτη του με δάκρυα χαράς κι ευγνωμοσύνης.

Τεκνοποίηση

Θαυμαστές επεμβάσεις του Ταξιάρχη Μανταμάδου στη ζωή της αφηγήθηκε και η κ. Μιχαηλάρη από την Ελευσίνα.

Ήταν άτεκνη, καθώς και ή αδελφή της, κι επειδή ποθούσαν ν’ αποκτήσουν παιδί, στράφηκαν με πίστη στο Θεό και στη μεσιτεία του Αρχαγγέλου.

Σε μια αγρυπνία πού έκαναν προς τιμήν του Ταξιάρχη, τον παρακάλεσε με θέρμη η κ. Μιχαηλάρη για το πρόβλημα της. Τα ξημερώματα την πήρε λίγο ο ύπνος. Είδε ότι βρισκόταν στο ναό του Αρχαγγέλου με την αδελφή της, όταν ξαφνικά παρουσιάστηκε ο Ταξιάρχης με όλη του τη μεγαλοπρέπεια. Γονάτισε αμέσως και τον παρακάλεσε να τους χαρίσει από ένα παιδί. Κι εκείνος άπλωσε το χέρι του, σαν να ήθελε να τις καθησυχάσει, και είπε:

- Μην ανησυχείτε. Κι οι δυο σας θα κάνετε παιδιά. Να ευχαριστήσετε το Θεό γι’ αυτό Του το δώρο.

Σε τέσσερα χρόνια ή αδελφή της απέκτησε παιδί, η ίδια όμως όχι. Πέρασαν εννέα χρόνια, οπότε άρχισε ν’ απελπίζεται.

Στράφηκε τότε στην επιστήμη. Ταλαιπωρήθηκε, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.

Πληροφορήθηκε ότι στην Αγγλία υπήρχε ένας γιατρός πού μπορούσε με εγχείρηση να οδηγήσει στην τεκνοποίηση, με πιθανότητες μία στις εκατό. Το αποφάσισε και ετοιμάστηκε για το ταξίδι. Ένιωθε όμως έλεγχο συνειδήσεως. Την τελευταία στιγμή δίστασε. Σκέφτηκε να καταφύγει στον Ταξιάρχη για να τη φωτίσει τι να κάνει.

Πήγε στο ναό του, στο Μανταμάδο, και τον παρακάλεσε. Και το ίδιο βράδυ, ενώ προσευχόταν, τον είδε να βγαίνει ολοζώντανος άπ’ το εικόνισμα του, μ’ ένα βλέμμα παραπονεμένο, σαν να της έλεγε: «Γιατί λιγοψύχησες; Γιατί έχασες την πίστη σου και την ελπίδα στο Θεό; Δεν πείστηκες άπ’ το παράδειγμα της αδελφής σου;».

«Έπεσε αμέσως μετανοημένη και ζήτησε με δάκρυα συγχώρηση. Τότε τον άκουσε να της λέει:

- Δεν θα πας έξω. Εκεί δεν πρόκειται να κάνεις παιδί. Εδώ θα το αποκτήσεις.

Σ’ ένα μήνα ήταν έγκυος κι έφερε στον κόσμο ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, τη Βαρβάρα. Όταν η μικρή ήταν έξι χρονών, πήγανε στο ναό του αρχαγγέλου για να κάνουν μια ευχαριστήρια αγρυπνία.

Ή μητέρα άφησε το παιδί σ’ ένα κελλί για να κοιμηθεί και πήγε στην εκκλησία. Όταν τελείωσε ή λειτουργία και γύρισε στο κελλί, η μικρή της είπε:

- Εσύ, μαμά, ήσουν στην εκκλησία, αλλά δ Ταξιάρχης ήταν μαζί μου όλη τη νύχτα και μου κρατούσε συντροφιά.

Αργότερα, η ευλαβής γυναίκα δοκίμασε άλλη μια θαυμαστή εκδήλωση της προστασίας του αρχαγγέλου. Ανήμερα των Ταξιαρχών το 1989, την έπιασε δυνατός πόνος στη μήτρα. Σε λίγο καιρό η κατάσταση επιδεινώθηκε. Έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις και οι γιατροί συνέστησαν να γίνει εγχείρηση.

Εκείνη, μόλις το άκουσε, αρνήθηκε, κι άρχισε να κλαίει σαν μικρό παιδί. Κατέφυγε πάλι στον Ταξιάρχη, και ζητούσε με επιμονή και πίστη το θαύμα του.

Με την προσευχή ηρέμησε, κι όταν το βράδυ έπεσε να κοιμηθεί, βλέπει στον ύπνο της την Παναγία -βασίλισσα στο θρόνο – και πλάι της τον Ταξιάρχη. Της χαμογελούσαν.

Το πρωί ξεκίνησε για να εισαχθεί στο νοσοκομείο. Έκανε πολλές εξετάσεις και περίμενε τ’ αποτελέσματα. Κάποια στιγμή την κάλεσαν οι γιατροί και της είπαν:

- Δεν έχεις απολύτως τίποτα, κυρία μου. Μπορείς να πάς στο σπίτι σου…

Από τότε είναι εντελώς υγιής και δοξάζει τον Κύριο και τη χάρη του Αρχαγγέλου Του.

Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 9:22 π.μ. 1 σχόλιο:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Τρίτη 6 Αυγούστου 2013

Η ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Η αλαζονεία της εξουσίας


H ιστορία συμβαίνει γύρω στα 1880-1883.

Για να αντιστοιχήσετε τα αναφερόμενα σε δολλάρια ποσά με σημερινές αξίες πολλαπλασιάστε επί 20.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Μία γυναίκα που φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της, ντυμένο με ένα παλιό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν είχαν ραντεβού.

Η γραμματέας μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν είχαν καμία δουλειά στο Harvard.

"Θα θέλαμε να δούμε να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.

"Θα είναι απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά.

"Θα περιμένουμε" απήντησε η γυναίκα.

Για ώρες η γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτούν και θα φύγουν.

Καθώς όμως είδε ότι δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον πρόεδρο, παρόλο που δεν το ήθελε με τίποτα.

"Ίσως αν τους δείτε για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε!

Εκείνος αναστέναξε με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους με ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. Ο πρόεδρος στράφηκε προς το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό.

Η γυναίκα του είπε "Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά δυστυχώς πριν από ένα χρόνο πέθανε απρόσμενα. Ο άντρας μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα μνημείο για αυτόν στο χώρο του Πανεπιστημίου."

Ο πρόεδρος δεν συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.

"Κυρία μου" απάντησε απότομα, "δεν μπορούμε να στήνουμε αγάλματα για κάθε άνθρωπο που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος θα έμοιαζε με νεκροταφείο."

"Οχι" απάντησε γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα. Σκεφτήκαμε να δωρήσουμε ένα κτίριο στο Harvard."

Ο πρόεδρος γύρισε το βλεμμα του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό φουστάνι και το φτωχικό κοστούμι και ειπε, εντονα: "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα πόσο κοστίζει ένα κτίριο; Έχουμε κτιρια που κοστιζουν, συνολικα, περισσότερα από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια εδώ στο Harvard."

Για μία στιγμή η γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε ειρωνικα .Ειχε,πλεον,φτασει η ώρα να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον άντρα της και είπε ήρεμα:

"Μόνο τόσα χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί δεν φτιάχνουμε το δικό μας τότε;"

Ο σύζυγος έγνεψε θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλαβε ότι,μάλλον,είχε κάνει κάποια τεράστια γκάφα.Ήταν,όμως,πλέον,αργά.

Ο κύριος και η κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω. Ταξίδεψαν μέχρι το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιο που φέρει το όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford, στη μνήμη ενός γιού τον οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.



Το Πανεπιστήμιο Stanford, ένα από τα καλύτερα των ΗΠΑ, ιδρύθηκε το 1885.Η συνολική συνεισφορά του ζεύγους έφθασε στα 20 εκατομμύρια δολλάρια (πάνω από 400 εκατομμύρια σημερινής αξίας}.

http://www.stanford.edu/about/history/
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 8:57 π.μ. 1 σχόλιο:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Πέμπτη 11 Ιουλίου 2013

ZEA - EMMER - FARRO από: http://www.espressonews.gr/

ΡΕΠΟΡΤΑΖ




Ο σπόρος των θεών και του Μεγάλου Αλεξάνδρου

Δημοσιεύθηκε την Σάβ, 06/07/2013 - 13:00

Το αρχαιότερο δημητριακό όλων των εποχών καλλιεργεί στο αγρόκτημά του στο Δίλοφο Φαρσάλων ένας Ελληνας παραγωγός, ο οποίος καλεί τους ειδικούς όχι μόνο να δοκιμάσουν αλλά και να ελέγξουν τις ιδιότητές του, που ταιριάζουν απόλυτα με αυτές που αναφέρουν ο Ομηρος και ο Ηρόδοτος! Τον περίφημο σπόρο, γνωστό ως ζέα ή ζειά, ανακάλυψαν και καλλιέργησαν πρώτοι οι αρχαίοι Ελληνες, αφού για εκείνους αποτελούσε βασικό συστατικό στην καθημερινή διατροφή τους.



Το δημητριακό που μεγάλωσε γενιές και γενιές Ελλήνων καλλιεργούνταν στη χώρα μας μέχρι και το 1928, οπότε -άγνωστο για ποιο λόγο- απαγορεύτηκε σταδιακά διά νόμου στην Ελλάδα από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, μόλις επέστρεψε από την οκτάχρονη εξορία του. Δείγματα του σπόρου έχουν βρεθεί σε ανασκαφές προϊστορικών οικισμών σε όλο τον ελλαδικό χώρο, με παλαιότερο αυτό της Μικράς Ασίας που χρονολογείται 12.000 χρόνια π.Χ.! Λέγεται, μάλιστα, πως ο Μέγας Αλέξανδρος φρόντιζε να προμηθεύεται λίγο πριν από τις εκστρατείες του σημαντικές ποσότητες του συγκεκριμένου δημητριακού για την παρασκευή ψωμιού αποκλειστικά και μόνο από αυτό, ώστε να κρατά την πνευματική διαύγεια των στρατιωτών του σε εξαιρετικά επίπεδα.



«Εγώ και οι συνεργάτες μου είμαστε υπερήφανοι που εδώ και τριάντα χρόνια ασχολούμαστε με την καλλιέργεια του αρχαιότερου σπόρου, της ξακουστής ζέας που έτρεφε γενιές προγόνων μας. Δεν τον φέραμε από το εξωτερικό ούτε τον βαπτίσαμε ζέα επειδή είναι δίκοκκος, όπως κάνουν άλλοι. Εμείς τον βρήκαμε από τις οικογένειές μας, καθώς τον καλλιεργούσαν από γενιά σε γενιά» αναφέρει στην «Espresso» ο κ. Γιώργος Αντωνόπουλος και προσθέτει: «Εχουν γραφτεί και ειπωθεί πολλά για το αρχαιότερο δημητριακό, γι' αυτό κι εμείς καλούμε τους ειδικούς να έρθουν και να ελέγξουν και τον δικό μας σπόρο, ώστε να μας πουν αν ταιριάζει με αυτόν της αρχαιότητας. Το θέμα δεν είναι να το λέμε εμείς, αλλά η επιστήμη».



Το δημητριακό είναι γνωστό στην Ελλάδα και ως βρίλα ή όλυρα. Οι Γερμανοί το λένε emmer και οι Ιταλοί farro. Αυτό που το κάνει ξεχωριστό είναι η σχεδόν μηδενική περιεκτικότητά του σε γλουτένη σε σχέση με το σιτάρι, που δεν το καλλιεργούσαν οι αρχαίοι Ελληνες, αφού δεν υπήρχε! Πρόσφατες μελέτες απέδειξαν ότι η σύγχρονη διατροφή διαφέρει κατά πολύ σε σχέση με αυτή των αρχαίων, αφού η γλουτένη και τα παράγωγά της περιορίζουν την 100% καλή λειτουργία του εγκεφάλου! «Το θέμα με τη γλουτένη για μένα το δημιούργησαν οι εταιρείες. Οταν μεγαλώναμε εμείς ή οι πρόγονοί μας, γιατί δεν είχε γίνει καμία αναφορά γι' αυτήν; Δυστυχώς, πιστεύω πως η γλουτένη είναι μια ορμόνη που αφορά τα σιτηρά της νέας γενιάς» εξηγεί ο Γιώργος Αντωνόπουλος.



Την υμνούσαν ο Ηρόδοτος και ο Ομηρος



Ο Ηρόδοτος ανέφερε τον 5ο αιώνα π.Χ. ότι παρασκεύαζαν ψωμί αποκλειστικά από ζέα και περιφρονούσαν το σιτάρι και το κριθάρι. Ο Θεόφραστος (4ος αι. π.Χ.) διακρίνει σαφώς τη ζέα, χαρακτηρίζοντάς την το πλέον αποδοτικό μεταξύ πολλών άλλων δημητριακών. Αναφορά στην καλλιέργεια της ζειάς στη λακωνική πεδιάδα κάνει και ο κατά πολύ παλαιότερος Ομηρος: «Πυροί τε ζειαί τ’ ήδ’ εύρυφανές κρί λευκόν». Σύμφωνα με τους μεταγενέστερους Πλίνιο τον Πρεσβύτερο και Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα, η ζειά είχε καλλιεργηθεί αποκλειστικά ως το μοναδικό δημητριακό στην αρχή της Ιστορίας και αυτό αποδεικνύεται και από τη χρησιμοποίησή της σε όλες τις θρησκευτικές τελετές. Ως τις αρχές του 20ού αιώνα οι Ελληνες έφτιαχναν το ψωμί τους κυρίως με ζέα... Μετά την απαγόρευσή της το 1928, η καλλιέργειά της καταργήθηκε σταδιακά και τελείως το 1932.



Εκτοτε καθιερώθηκε ως... ζωοτροφή, αν και σε σύγκριση με το σιτάρι αποτελεί μακράν πιο ωφέλιμο είδος για τον ανθρώπινο οργανισμό. Παρουσιάζει διπλάσια περιεκτικότητα σε φυτικές ίνες και πρωτεΐνες, 40% περισσότερο μαγνήσιο και περιέχει ουσίες που ρυθμίζουν εύκολα τη γλυκόζη στο αίμα, καθιστώντας την ιδανική επιλογή για τη δίαιτα των διαβητικών. Στη σημερινή αγορά είναι διαθέσιμη σε μορφή αναποφλοίωτου αλευριού και ζυμαρικών σχεδόν σε όλα τα βιολογικά καταστήματα παγκοσμίως.



ΘΑΝΟΣ ΜΑΚΡΟΓΑΜΒΡΑΚΗΣ



Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 12:24 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

ΓΙΓΑΝΤΙΑΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΣΤΗ ΝΑΥΠΑΚΤΙΑ



Η ΜΥΑ/ΛΣ με βαρύ οπλισμό ενεπλάκη στην δίωξη των Αλβανών κακοποιών

07/01/2013 - 16:26 114





Στελέχη της Μονάδας Υποβρυχίων Αποστολών του Λιμενικού/Ακτοφυλακής (ΜΥΑ/ΛΣ) οι οποίοι όμως έχουν περάσει από ειδική εκπαίδευση ορεινού αγώνα και όχι μονάδα του Στρατού είναι οιι κομμάντο που έχουν εμπλακεί στην δίωξη των Αλβανών κακοποιών στην ορεινή Ναυπακτία σε μία υπόθεση που έχει δημιουργήσει μείζονα ερωτήματα για την αποτελεσματικότητα των διωκτικών αρχών σε τέτοιου είδους αποστολές.



Στην επιχείρηση παίρνουν μέρος και στελέχη από διάφορες υπηρεσίες της ΕΛΑΣ, όπως τα ΕΚΑΜ, αλλά είναι εμφανής η απουσία γνώσεων δίωξης σε ορεινές και δύσβατες περιοχές.



Για άλλη μία φορά αποδεικνύεται πόσο μεγάλο σφάλμα ήταν η κατάργηση της Χωροφυλακής, ...



Εν πάση περιπτώσει και ειδικά για να μην εμπλακούν στρατιωτικές δυνάμεις στην καταδίωξη των Αλβανών κακοποιών που έχουν δραπετεύσει από την φυλακή των Τρικάλων σε μία στρατιωτική επιχείρηση που είχε την σφραγίδα του UCK, ενεπλάκη η ΜΥΑ/ΛΣ και πιο συγκεκριμένα 15 άτομα τα οποία πριν καταταγούν στην ΜΥΑ ήταν όλοι αλεξιπτωτιστές στον Στρατό και έχουν ειδική εκπαίδευση στον ορεινό αγώνα.



Γιατί να μην εμπλακούν στρατιωτικές δυνάμεις; Γιατί τότε θα καταδεικνυόταν το ευάλωτο των δυνάμεων εσωτερικής ασφάλειας σε τέτοιου είδους αποστολές... Ήδη με την απώλεια του ελέγχου του UAV Sperwer τα επικοινωνιακά αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά δυσάρεστα...



Τα στελέχη της ΜΥΑ/ΛΣ στην αποστολή τους φέρουν βαρύ οπλισμό, όπως αυτόματα επιθετικά τυφέκια Μ4, οπλοπολυβόλα, χειροβομβίδες κλπ



Δεκαπέντε ημέρες μετά το τετ-α-τετ του Αλβανού μακελάρη Μάριο Κόλα με τους αστυνομικούς στο Δίστομο και την εν ψυχρώ εκτέλεση του υπαρχιφύλακα Γιώργου Ανδρουτσόπουλου, πατέρα δύο ανήλικων παιδιών, στο αρχηγείο της ΕΛ.ΑΣ το θέμα που κυριαρχεί είναι ένα και μοναδικό: να τελειώσουν πάσει θυσία με την ομάδα Κόλα.



Αλλά θα τελειώσουν ομαλά ή θα έχουμε και άλλα θύματα;



Ελικόπτερο CH-47D Σινούκ τους άφησε στη θέση Δορβιτσά Ναυπακτίας, ενώ των ερευνών ηγούνται οι πέντε ιχνηλάτες της Αστυνομίας που έφθασαν στη Ναυπακτία από τον Έβρο, με σκοπό να εντοπίσουν σημάδια των Αλβανών δραπετών.



Όλα δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με τη μεγαλύτερη επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ των τελευταίων χρόνων.



Το σύνολο των δυνάμεων που λαμβάνουν μέρος εκτιμάται ότι είναι εκατοντάδες, ενώ στα μπλόκα συμμετέχουν και αστυνομικοί με μηχανές μότο κρος, σε περίπτωση που χρειαστεί να καταδιώξουν τους δράστες στα δάση και τα βουνά της Ναυπακτίας.



Φτάνουν όλα αυτά; Και αν οι ομάδες των Αλβανών δεν ήταν μία αλλά ... πέντε και δεν περιοριζόντουσαν σε ληστείες, αλλά προχωρούσαν σε σαμποτάζ σε στρατηγικές υποδομές τι θα συνέβαινε;



Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

http://www.defencenet.gr/
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 9:36 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Παρασκευή 14 Ιουνίου 2013

ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ


Εξαφανίζουν την Κιβωτό των Σπόρων μας
ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ 
 
 Η κατάργηση της ΕΡΤ είναι το εξώφυλλο. Στις πίσω σελίδες ακολουθεί η καταστροφή της βιοποικιλότητάς μας!
Μονόδρομος ο αγώνας μας για την πλήρη κατάργηση της πράξης νομοθετικού περιεχομένου της 11-6-13.
Εξαφανίζουν για να την ξεπουλήσουν την Εθνική μας Τράπεζα Γενετικού Υλικού μέσα από την πράξη νομοθετικού περιεχομένου της 11-6-13 για την κατάργηση της ΕΡΤ!
Σαλαμοποιείται η Αγροτική Έρευνα για την Κοινωνία, δηλαδή το ΕΘΙΑΓΕ και ο Εθνικός έλεγχος στα Βιολογικά και στο γάλα!
Συγκεκριμένα ενσωματώνονται σε μια εταιρία μαμούθ με εκατοντάδες διευθυντές και χιλιάδες προϊσταμένους όλες οι ανεξάρτητες ομάδες-κοινότητες επιστημόνων της αγροτικής έρευνας του ΕΘΙΑΓΕ.

Μετατρέπονται έτσι από ανεξάρτητοι ερευνητές σε γραφειοκράτες δημόσιοι υπάλληλοι, ώστε αργότερα να απολυθούν. Οι υποδομές, τα ερευνητικά αποτελέσματα και οι τοπικές ποικιλίες θα πωληθούν σε ιδιώτες κυρίως στις μεγάλες παγκόσμιες εταιρίες βιοτεχνολογίας, που τρίβουν τα χέρια τους. Η Εθνική μας Τράπεζα Γενετικού Υλικού δυστυχώς αποτελεί φιλέτο προς πώληση στις παγκόσμιες εταιρίες βιοτεχνολογίας αλλά και οικοδομικό φιλέτο γιατί βρίσκεται σε κοντά στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης. Έτσι ενώ έχει γίνει το καινούργιο κτίριο δεν το χρησιμοποιούν και αφήνουν στα κοντέινερ την βιοποικιλότητά μας, παρά τους κινδύνους για το γενετικό υλικό που αυτό συνεπάγεται!

Η πλήρης απόσυρση της Πράξης Νομοθετικού Περιεχομένου της 11-6-13 είναι η μοναδική διέξοδος για την διάσωση της βιοποικιλότητάς μας. Δείτε αναλυτικά τα υπόλοιπα αιτήματα που υπόγραψαν πάνω από 5.000 βιοκαταναλωτές πατώντας εδώ.

Δείτε εδώ την πράξη νομοθετικού περιεχομένου της 11-6-13 

Δείτε επίσης: Κινδυνεύει η Κιβωτός των Σπόρων μας

Πηγή: www.helession.gr
http://www.ftiaxno.gr/2013/06/httpwww.html
 
 
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 9:57 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Σάββατο 8 Ιουνίου 2013

Απλά δύο έμβρυα

Στην κοιλιά της εγκύου δύο έμβρυα συνομιλούν. Το ένα είναι σκεπτικιστής, το άλλο, γεμάτο εμπιστοσύνη και πίστη.
Tο γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ρωτάει: "Και πιστεύεις πραγματικά σε μια ζωή μετά τη γέννηση;"
Το έμβρυο που πιστεύει, απαντά: "Ασφαλώς, ναι. Για μένα είναι απόλυτα βέβαιο ότι υπάρχει ζωή μετά τη γέννησή μου. Η ζωή εδώ, είναι μόνο για να μας μεγαλώνει, ώστε να μπορούμε να προετοιμάζουμε τους εαυτούς μας για τη ζωή μετά τη γέννησή μας, έτσι ώστε να είμαστε αρκετά δυνατά για ό,τι μας περιμένει μετά."
Ο μικρός σκεπτικιστής έχει εκνευριστεί: "Αυτό είναι αρκετά ανόητο. Δεν υπάρχει ζωή μετά τη γέννηση. Πώς θα έμοιαζε μια τέτοια ζωή, ούτως ή άλλως;"
Ο μικρός πιστός όμως, υποστηρίζει: "Δε γνωρίζω. Αλλά σίγουρα θα έχει πολύ περισσότερο φως από εδώ. Και ίσως να στεκόμαστε στα πόδια μας και να τρώμε με το στόμα μας!"
Το γεμάτο αμφιβολίες έμβρυο ξεσπάει: "Ένα μάτσο ανοησίες! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως το περπάτημα. Και φαγητό με το στόμα είναι πραγματικά μια εντελώς γελοία ιδέα - έχουμε τον ομφάλιο λώρο, που μας τροφοδοτεί αρκετά καλά, ήδη! Αυτό από μόνο του μας δείχνει ότι η ζωή μετά τη γέννηση είναι αδύνατη: ο ομφάλιος λώρος είναι πολύ κοντός!"
Ο μικρός πιστός παραμένει ακλόνητος: "Είναι όντως δυνατή. Απλά μπορεί να είναι λίγο διαφορετική από ό,τι είμαστε εδώ."
Ο μικρός σκεπτικιστής σιγά-σιγά χάνει την υπομονή του μπροστά σε τόση χαζομάρα: "Κανείς, και εννοώ ποτέ κανείς, δεν ήρθε πίσω μετά τη γέννηση! Ρίξε μια ματιά σε αυτό: η γέννηση είναι απλά το Τέλος της Ζωής. Τελεία και παύλα. Και κάτι ακόμα για σένα και τα τρελά όνειρά σου: Η ζωή είναι μία μεγάλη σκοτούρα μέσα στο σκοτάδι, αυτό είναι!"
Ο μικρός πιστός δεν το αφήνει έτσι: "Το παραδέχομαι ότι δεν γνωρίζω πώς ακριβώς είναι η ζωή μετά τη γέννηση. αλλά σε κάθε περίπτωση εμείς θα δούμε τελικά τη μητέρα μας και αυτή θα μας φροντίσει."
Ο σκεπτικιστής γούρλωσε τα μάτια του: "Μητέρα! Πιστεύεις στη μητέρα; Είναι γελοίο! Με συγχωρείς, αλλά. πού είναι αυτή, θα ήθελα να σε ρωτήσω;"
Ο μικρός πιστός κάνει μια χειρονομία με το χέρι: "Αυτή είναι εδώ! Παντού γύρω μας. Ζούμε μέσα σ' αυτήν, καθώς και μέσω αυτής. Χωρίς αυτήν εμείς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρχουμε!"
Ο μικρός σκεπτικιστής δεν είναι δυνατόν τώρα να συγκρατηθεί: "Αυτό φτάνει πραγματικά το αποκορύφωμα της ανοησίας. Και για κανένα λόγο δεν μπορώ να δω πουθενά τη μητέρα σου. Ούτε ένα κομμάτι της - είναι αρκετά προφανές - διότι απλά-δεν-υπάρχει!"
Το μικρό, που πιστεύει, κουνάει το κεφάλι του και κλείνει τα μάτια: "Μερικές φορές, όταν είμαστε πολύ ήσυχα, την ακούω να τραγουδά. Ή να χαϊδεύει τον κόσμο μας. Νιώθω και έχω την αίσθηση και πιστεύω σταθερά, ότι η γέννηση είναι ένα μεγάλο νέο ξεκίνημα!"


from GORGO 4B


 
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 8:18 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Τρίτη 4 Ιουνίου 2013

Απίστευτο το ρεπορτάζ του αυστραλέζικου καναλιού, αναλύει με εκπληκτικό τρόπο τα γεγονότα στη Τουρκία!


Αλισον Μάδερς και Ντέιβιντ Κοβάλσκι
"Στόχος είναι η Ελλάδα και ο ενεργειακός της πλούτος", απάντησε ο Ντέιβιντ Κοβάλσκι, απεσταλμένος του ABC Australia στη Κων/πολη, σε ερώτηση της Αλισον Μαδερς, κεντρικής παρουσιάστριας του δελτίου ειδήσεων του σταθμού!
Αναλυτικά, το ρεπορτάζ του Κοβάλσκι έχει ως εξής:


"Απο πολλά μέτρα μακρυά μυρίζει οτι το σκηνικό που λάμβάνει χώρα απο προχτές το βράδυ, μυρίζει προβοκάτσια του Στρατού προς τη κυβέρνηση Ερτογάν!
Πηγές που πρόσκεινται στην κυβέρνηση, αναφέρουν οτι οι λόγοι που έχει στηθεί αυτό το σκηνικό, είναι να αναγκάσουν σε παραίτηση τη κυβέρνηση οι στρατιωτικοί, για να μπορέσουν έτσι να επανακτήσουν τον έλεγχο της χώρας, να αναδείξουν δικούς τους ανθρώπους στα κυβερνητικά πόστα και να βρούν την αφορμή που επιθυμούν, ούτως ώστε να επιτεθούν άμεσα και γρήγορα στην Ελλάδα, με σκοπό να αλλάξουν το στάτους στο Αιγαίο και να ελέγξουν τον ενεργειακό της πλούτο!

Είναι γνωστό οτι οι στρατιωτικοί έχουν υποστεί τεράστια πλήγματα κατά τη διακυβέρνηση της χώρας απο τον ισλαμιστή Ερτογάν.
Τον θεωρούν άμεσα υπέυθυνο για την απώλεια του ελέγχου της χώρας και παραβάτη της παρακαταθήκης του Κεμάλ Ατατούρκ, που θέτει ως εγγυητή τον Στρατό για το πολίτευμα της χώρας και την εξωτερική της πολιτική.
Είναι επίσης γνωστό σε όλο το πολιτικό φάσμα της Τουρκίας, οτι ο Ρατζίπ Ερτογάν ονειρεύται την ανασύσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τον εαυτό του ως πρώτο Σουλτάνο μετά τον Αμντουλ Χαμίτ πριν 100 χρόνια και έπρεπε να βάλει το άκρως διεφθαρμένο πλέον Στρατό στην άκρη για να εκλπηρώσει το όραμά του.
Ομως, οι στρατιωτικοί τον περιμένουν στη γωνία κυριολεκτικά, έχοντας, όπως λένε σχετικές πηγές, το δικαίωμα ακόμη και της πραξικοπηματικής ανατροπής του, για να επαναφέρουν το προηγούμενο πολιτικό στάτους.
Δηλαδή τη περίφημη "Θεματοφυλακή" του Στρατού, έναντι του "απαγορευμένου" ισλαμισμού απο τον Πατέρα των Τούρκων"!
Ο στόχος όμως είναι άλλος. Οι στρατιωτικοί θεωρούν τον Ερτογάν ως ...ανίκανο να χειριστεί επαρκώς τα θέματα που αφορούν τη κατάσταση στα εξωτερικά της χώρας και ως άτολμο στο να προχωρήσει δυναμικά στη διεκδίκηση των δικαίων της και των συμφερόντων της.
Εδώ φυσικά υποννοείται οτι ο Ερτογάν δεν τολμάει να τα βάλει ανοιχτά με τους Ελληνες διεκδικώντας αυτό που η Τουρκία θεωρεί αποκλειστικά δικό της, δηλαδή τον φερόμενο ως τεράστιο ενεργειακό πλούτο ο οποίος κρύβεται στα σπλάχνα της Ανατολικής Μεσογείου και της θάλασσας του Αιγαίου! Προσπαθούν να βρούν εναγωνίως την αφορμή για να τον ανατρέψουν, να επαναφέρουν και πάλι το προηγούμενο πολιτικό στάτους και να εφαρμόσουν το σχέδιο "Βαριοπούλα", το οποίο μεταξύ άλλων, περιλαμβάνει και τον ανοιχτό πόλεμο με την Ελλάδα και την Κύπρο.
Τα επεισόδια που συντελούνται εδώ στη Κων/πολη, τη "μητέρα" (όπως τη χαρακτηρίζει ο Κοβάλσκι) του δυτικού προσανατολισμού και της κοσμικότητας της Τουρκίας, δεν θεωρούνται τυχαία. Δεν εξεγείρεται έτσι ο κόσμος, με ...απλά την αιτία της...καταστροφής του περιβάλλοντος ή την απαγόρευση του αλκοόλ. Εδώ το τοπίο θυμίζει έντονα "Λαική Επανάσταση", η οποία είναι φανερό οτι δεν είναι απλώς αυθόρμητη. Κάποιοι κινούν τα νήματα. Ούτε έιναι τυχαία η παρέμβαση του Αρχηγού του Στρατού οτι ...εάν δε σταματήσουν άμεσα οι δολοφονικές επιθέσεις της Αστυνομίας εναντίον των διαδηλωτών, θα υπάρξει στρατιωτική παρέμβαση υπέρ των!
Οπως και να έχει το πράγμα, η επόμενη μέρα στη Τουρκία δεν θα ε'ίναι καθόλου ίδια με τη προηγούμενη και θα έχει το μέτρο εκείνο που υπάρχει αυτή τη στιγμή σε όλη τη μουσουλμανική Μέση Ανατολή..."

Παρέμβαση του...Μπρούς Γουίλις!
Ανθρωποι με σημαντική επιρροή στις ΗΠΑ και στην παγκόσμια κοινότητα και την ικανότητα νε επικοινωνήσουν με ισχυρό τρόπο το μήνυμά τους, όπως ο διάσημος ηθοποιός του Μπρους Γουίλις, ανακαλύπτουν ξαφνικά το πραγματικό πρόσωπο της τουρκικής "δημοκρατίας".
Η οποία "δημοκρατία" σκοτώνει διαδηλωτές γιατί διαμαρτύρονται για την ανέγερση ενός εμπορικού συγκροτήματος κι ενός ξενοδοχείου στην περιοχή της πλατείας Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη.
Σημειώνεται ότι πέρα από την αστυνομία η οποια έκανε χρήση πραγματικών πυρών, βολές εκτελέστηκαν και από ... ελεύθερους σκοπευτές τους οποίους η τουρκική κυβέρνηση είχε αναπτύξει περιμετρικά της πλατείας Ταξίμ!
Ο διάσημος Αμερικανός ηθοποιός Μπρους Γουίλις μαθαίνοντας για την σφαγή των διαδηλωτών στην πλατεία Ταξίμ, έπσευσε να εκφράσει την υποστήριξή του στους Τούρκους πολίτες.
«Πρέπει όλοι να γνωρίζουν. Ο Τύπος στην Τουρκία δεν λειτουργεί. Ο κόσμος πεθαίνει στους δρόμους, η Τουρκία υποφέρει», έγραψε στο tweet του ο αστέρας του Χόλιγουντ, προσκαλώντας τους followers του να αναπαράγουν την είδηση.

Σε πλήρη σύγχιση ο Ερτογάν, μαίνονται οι οδομαχίες!
Την ίδια στιγμή ο Ρ.Τ.Ερντογάν παραμένει ασυγκίνητος από τους νεκρούς και τους τραυματίες και δηλώνει ότι τα έργα ανάπλασης της πλατείας Ταξίμ στην Κωνσταντινούπολη θα συνεχιστούν παρά τις αντιδράσεις. Αντιδράσεις, βέβαια, οι οποίες υποκρύπτουν πέρα από τις "οικολογικές" ανησυχίες και άλλα πράγματα: Η ισλαμική κυβέρνηση της Τουρκίας απαγόρευσε ακόμα και το αλκοόλ...
Αν και σημείωσε ότι όλοι έχουν το δικαίωμα να διαδηλώνουν στη χώρα, ο κ. Ερντογάν υποστήριξε ότι κανείς δεν έχει το δικαίωμα να κάνει κατάληψη και να προκαλεί εντάσεις «υποστηρίζοντας ότι το κάνει επειδή κόβονται κάποια δέντρα».
Όπως αναφέρει η τουρκική εφημερίδα Ζαμάν, ο Τούρκος πρωθυπουργός δήλωσε πως ήταν λάθος η εκτεταμένη χρήση χημικών από την αστυνομία και ζήτησε την διερεύνηση της υπόθεσης από τον υπουργό Εσωτερικών.

«Ήταν λάθος η χρήση σπρέι πιπεριού από την αστυνομία. Οκ. Διέταξα έρευνα από τον υπουργό Εσωτερικών. Ήταν υπερβολικό», είπε.
Δηλαδή το μόνο που τον πείραξε από την σφαγή ήταν η χρήση ... σπρέι πιπεριού. To ότι τοποθέτησε ελεύθερους σκοπευτές και κτυπούσαν το πλήθος σα να έκαναν σκοποβολή στο ... λούνα-παρκ, δεν το θεώρησε σημαντικό.
Ας τα βλέπουν και ας τα αναλύουν αυτά οι δικοί μας. Γιατί καταδεικνύει την σκληρότητα και μέχρι ποίου σημείου μπορεί να φτάσει ο Ρ.Τ.Ερντογάν για να εφαρμόσει αυτό που πιστεύει σωστό.
Στη συνέχεια κάλεσε τη χώρα να δει «Τα παιχνίδια που κάποιοι παίζουν στην Τουρκία». Δηλαδή υπαινίσσεται προσπάθεια αποσταθεροποίησης!.

ΠΗΓΗ 
http://www.pentapostagma.gr/2013/06/reportaz-australiano-kanali-analuei-me-ekpliktiko-tropo-ta-gegonota-sthn-tourkia.html
ΠΗΓΗ:
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 2:55 π.μ. 1 σχόλιο:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Σάββατο 1 Ιουνίου 2013

Φραγκούλης Σ. Φράγκος, H Ομιλία Στρατηγού


Hist 23Τα έχωσε χοντρά στους  Αγαρηνούς, ο Φράγκος Φραγκούλης, μιλώντας για  τον  "μαρμαρωμένο βασιλιά". Αλλά, είτε μαρμαρωμένο βασιλιά τον πείτε, είτε Πολέμαρχο του Θεού που βρίσκεται σε "στάση", το αποτέλεσμα θα είναι  Μπουρλότο!


Τα έχωσε στους Αγαρηνούς ο Φράγκος Φραγκούλης, για την Πόλη και τον μαρμαρωμένο βασιλιά. VIDEO
http://www.prisonplanet.gr/εθνικα/16668-τα-έχωσε-στους-τούρκους-ο-φράγκος-φραγκούλης,-για-την-πόλη-και-τον-μαρμαρωμένο-βασιλιά
O Πολέμαρχος θα λευτερώσει ουσιαστικά τον θρύλο του μαρμαρωμένου βασιλιά και το σχέδιο του Θεού θα εκπληρωθεί. Αυτά βέβαια για εκείνους που πιστεύουν σε θρύλους και παραδόσεις.
Όσον αφορά μάλιστα την "ανήλιαγον πέτρα" που τον κρύβει εδώ και τρισαναρίθμητα χρόνια και ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΠΑΣΕΙ,  αυτό είναι κάτι που ο Λιακόπουλος υποσχέθηκε να αποκαλύψει σύντομα.


Ομιλία Στρατηγού Φραγκούλη Σ. Φράγκου
1. Πεντακόσια εξήντα χρόνια πέρασαν μέχρι σήμερα από την αποφράδα εκείνη ημέρα της 29ης Μαΐου 1453. Από τότε που ακούστηκε η κραυγή "Εάλω η Πόλις" και η Βασιλεύουσα, η Πόλη των Αγίων, των Αυτοκρατόρων και των θρύλων, πέρασε στην κατοχή του Οθωμανού δυνάστη. Έτσι άρχισε η Τουρκοκρατία. Το Γένος μας απεβίωσε προσωρινά, αλλά η Κωνσταντινούπολις και η Αγιά Σοφιά συνεχίζουν να παραμένουν σε ξένα χέρια. Έτσι το Βυζάντιο, η κιβωτός του πνευματικού πλούτου της Αρχαίας Ελλάδας και της Χριστιανικής διδασκαλίας, έπεσε. Δίκαια λοιπόν, ο Βυζαντινολόγος Στήβεν Ράνσιμαν αποκάλεσε την πτώση της Κωνσταντινούπολης, ως αίσχος των Λατίνων, γιατί όταν σε λίγο η οθωμανική πλημμυρίδα θα χτυπήσει τις πύλες της Ευρώπης, τότε πλέον οι Δυτικοί θα συνειδητοποιήσουν την ενοχή τους ή τη συμμετοχή τους καλύτερα σ' αυτό το ιστορικό ανοσιούργημα, σ' αυτή την τρομερή καταστροφή. Τότε επιτέλους θα ακούσουν οι Δυτικοί το θλιβερό απόηχο αυτής της μεγάλης συμφοράς.
α. Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση για να αποτίουμε ένα διαρκή και μεγάλο φόρο τιμής στο Βυζαντινό κράτος, την Ρωμανία όπως την αναφέρουν τα κείμενα της εποχής, το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού Έθνους, όπως το χαρακτηρίζει ο νεότερος βυζαντινολόγος ο Διονύσιος Ζακυνθηνός. Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη, η Νέα Ρώμη άντεξε επί 11 αιώνες. Μετά την Άλωση όμως από τους Σταυροφόρους το 1204 η εδαφική της έκταση και το σφρίγος της περιορίσθηκαν σημαντικά. Παρέμεινε όμως καθ' όλη τη διάρκεια του βίου της το κράτος στο οποίο πραγματοποιήθηκε η επιτυχημένη και δημιουργική συνάντηση Χριστιανισμού και Ελληνισμού. Η Ελληνορθόδοξη παράδοση υπήρξε το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης και το Βυζάντιο τη διέδωσε με ειρηνικό τρόπο στους γειτονικούς λαούς του. Αυτή την ιεραποστολική δράση των Βυζαντινών προγόνων μας καταδεικνύουν και μαρτυρούν οι πολιτισμοί των σημερινών λαών της Ανατολικής Ευρώπης. Ο Ρώσος Πατριάρχης Αλέξιος παραδέχθηκε, όταν βρέθηκε το 1992 στην Αθήνα, ότι η Ρωσία είναι πνευματικό τέκνο του Ελληνοχριστιανικού πολιτισμού του Βυζαντίου. Ο Ρουμάνος Ιστορικός και πολιτικός του 20ου αιώνα Νικολάϊ Γιόργκα χαρακτήρισε την Μολδοβλαχία μετά την Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως, ως "το Βυζάντιο μετά το Βυζάντιο". Και το κυριλλικό ελληνογενές αλφάβητο που χρησιμοποιούν οι σλαβικοί λαοί αποτελεί έμπρακτη επιβεβαίωση της ακτινοβολίας του Βυζαντινού πολιτισμού. Από αυτό λοιπόν τον πολιτισμό πρέπει να διδασκόμαστε εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες.
β. Πρέπει να θυμόμαστε την Άλωση, διότι μέσα από τις διηγήσεις των ιστορικών της εποχής ξετυλίγεται η Ελληνική Διάρκεια και η διαχρονική πορεία των αξιών του οικουμενικού Ελληνισμού. Η συγκλονιστική ομιλία του o Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος πό την τελική επίθεση των Οθωμανών στις 28 Μαΐου 1453 στο λόγο που εκφώνησε στην Αγία Σοφία μεταξύ άλλων ανέφερε:
"Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἴνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν της πίστεως ἠμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμὶν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἠμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὒν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶε ἐσμεν πάντες ἴνα προτιμήσωμεν ἀποθανεὶν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρώτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἠμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῶ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἠμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι."
Δηλαδη αγωνιζόμαστε: για την Πίστη, για την Πατρίδα, για τους συγγενείς μας. Προσθέτει και τον βασιλέα, διότι εκείνο ήταν το πολίτευμα της εποχής. Όμως το τρίπτυχο Πίστη, Πατρίδα, συγγενείς, που αναφέρει ο τελευταίος Αυτοκράτορας, μας συνδέει με τον όρκο των αρχαίων Αθηναίων εφήβων και με τον παιάνα των Σαλαμινομάχων, το "Ίτε παίδες Ελλήνων" και φθάνει αυτή η Ελληνική Διάρκεια μέχρι την προκήρυξη του Αλεξάνδρου Υψηλάντη, που έγραφε τον Φεβρουάριο του 1821 "Μάχου υπέρ Πίστεως και Πατρίδος", και μέχρι τα λόγια του Κολοκοτρώνη προς τους μαθητές του πρώτου Γυμνασίου της Ελεύθερης πλέον Αθήνας: "Όταν πιάσαμε τ' άρματα είπαμε πρώτα υπέρ Πίστεως και ύστερα υπέρ Πατρίδος" . Αυτές είναι οι διαχρονικές αξίες του Ελληνισμού. Αυτός ο ηθικός δεσμός ενώνει τον Παλαιολόγο με τους Σαλαμινομάχους και με τον Κολοκοτρώνη και με το 1940. Μαχόμεθα για την Πίστη, την Πατρίδα, την Οικογένεια όσο κι αν κάποιοι μας χαρακτηρίζουν ....αναχρονιστικούς. Τιμώντας την μνήμη των προδρόμων και των μαρτύρων της Ελληνικής Διάρκειας εμείς γι' αυτά θα συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε!
γ. Θυμόμαστε τα γεγονότα της εποχής πριν και γύρω από την άλωση, διότι μας διδάσκουν την πολύτιμη συμβολή της Ορθόδοξης εκκλησίας μας στην επιβίωση του Γένους μας. Λίγο πριν από την άλωση, η αυτοκρατορική εξουσία πίστεψε μάταια, ότι αν υπογράψουμε την υποταγή της Ορθοδοξίας στον Πάπα, θα έχουμε τη μεγάλη βοήθεια από τη Δύση κατά των Οθωμανών. Μεταξύ 1438 και 1439 στη Φερράρα και στη Φλωρεντία, διότι παρά την υπογραφή της ψευτοένωσης τα καράβια του Πάπα δεν φάνηκαν ποτέ στην μαχόμενη Βασιλεύουσα. Ο Βρετανός ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν στο περισπούδαστο έργο του "Η Μεγάλη εκκλησία εν Αιχμαλωσία" δικαιώνει εν μέρει τους ανθενωτικούς λέγοντας ότι διέσωσαν την ενότητα της εκκλησίας και μονάχα έτσι επιβίωσε ο Ελληνισμός. Και στο άλλο σπουδαίο έργο του, την "Άλωση της Κωνσταντινουπόλεως" διαψεύδει όλους τους επικριτές της εκκλησίας και του μοναχισμού τονίζοντας ότι στα θαλάσσια τείχη της Βασιλεύουσας έναν από τους πύργους τον υπεράσπιζαν Έλληνες μοναχοί.
δ. Θυμόμαστε την Άλωση, διότι η ιστορία μας διδάσκει ότι όταν οι λίγοι αποφασίσουν να αντισταθούν κατά των πολλών, μπορεί να ηττηθούν πρόσκαιρα, αλλά τελικά σε βάθος χρόνου κερδίζουν. Η αντίσταση στα τείχη της Βασιλεύουσας των 5.000 χιλιάδων Ελλήνων και των 2.000 ξένων συμμάχων τους, έμεινε στις ψυχές των υποδούλων ως τίτλος τιμής και δέσμευση για νέους αγώνες. Η θυσία του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου στη πύλη του Ρωμανού έθεσε τις βάσεις για τον αγώνα του 1821. Τα πολλά κινήματα των υπόδουλων ενάντια στον Οθωμανό δυνάστη, τράφηκαν από τους θρύλους του Μαρμαρωμένου Βασιλιά και της Κόκκινης Μηλιάς. Εάν οι αγωνιστές της Κωνσταντινούπολης είχαν παραδοθεί την 29η Μαΐου 1453, δεν θα υπήρχε ούτε αντίσταση στον κατακτητή, ούτε εθνεγερσία. Η συνθηκολόγηση θα ήταν μια ανεξίτηλη ντροπή. Ενώ η ηρωϊκή άμυνα γέννησε την υπομονή, την ελπίδα, την προσδοκία. Αυτή την ελπίδα εκφράζει και ο Ποντιακός θρήνος λέγοντας:
"...Η Ρωμανία πέρασεν, Η Ρωμανία πόρθεν,
Η Ρωμανία κι αν πέρασεν ανθεί και φέρει κι άλλο..."
ε. Άλλωστε και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης έλεγε πολλές φορές προς τους ξένους συνομιλητές του: "Ο βασιλεύς μας συνθήκην δεν έκαμε, η φρουρά του πολεμά ακόμη και στο φρούριό του αντιστέκονται". Και εξηγούσε ότι αναφερόταν στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο, στους κλεφτες αρματωλούς, στο Σούλι και στη Μάνη. Οι πεσόντες κατά την άλωση μας δώρισαν το δικαίωμα στην Μεγάλη ιδέα. Και χωρίς Μεγάλες ιδέες τα έθνη δεν πάνε μπροστά.
στ. Η αντίσταση των τελευταίων μαχητών της Κωνσταντινούπολης και η απάντησή τους στον Μωάμεθ τον Πορθητή εμπνέει πάντοτε το ΟΧΙ του Ελληνισμού. Εμπνέει το έπος του 1940 κατά του Μουσσολίνι, το έπος του 1941 κατά του Χίτλερ. Και σήμερα όμως οφείλουμε να συνεχίζουμε και να αντιστεκόμαστε με κάθε τρόπο. Οι σημερινές αλώσεις είναι μικρές και καθημερινές. Άρα ύπουλες μεν, αλλά και εξίσου επικίνδυνες. Η υπονόμευση της γλώσσας μας, η άγνοια της ιστορίας μας, η ξενομανία, οι συκοφαντίες κατά της Παράδοσής μας, οι κατά καιρούς υποχωρήσεις απέναντι σε Τούρκους, Σκοπιανούς και πολλούς άλλους, όλα αυτά και πολλά άλλα αποτελούν μικρές αλώσεις που απαιτούν γνώση, αντίσταση και μαχητικότητα. Δεν αρνούμαστε την επικοινωνία και τη συνεργασία με άλλους λαούς και πολιτισμούς. Ο Ελληνισμός ποτέ δε κλείστηκε στο καβούκι του. Θα αρνηθούμε όμως την αφομοίωση, την αλλοτρίωση, τις γκρίζες ζώνες και θα υποστηρίξουμε τα κεκτημένα μας δίκαια, τα εδάφη μας, τα πελάγη μας, την ταυτότητά μας. Θα αγωνισθούμε με όπλα πρώτιστα πνευματικά και ηθικά. Και θα διδασκόμαστε από την Παράδοση και το βίωμα της εκκλησίας μας. Η Άλωση και οι μετέπειτα εξελίξεις μας διδάσκουν ότι τελικά επιβιώσαμε μέχρι σήμερα χάρις στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας. Διότι η Ορθόδοξη Παράδοση είναι Σταυροαναστάσιμη. Μας θυμίζει ότι μετά από την κάθε Σταύρωση του Γένους ακολουθεί η Ανάσταση. Αρκεί να το πιστέψουμε!
2. Η πτώση της Κωνσταντινουπόλεως παρέμεινε μέσα στον θρύλο και τις παραδόσεις του Ελληνισμού και μάλιστα η 29η Μαΐου θεωρείται αποφράδα ημέρα. Πρόκειται για ένα από τα τραγικότερα γεγονότα της ιστορίας μας. Η 29η Μαΐου κατά την άποψή μου, μπορεί να ορισθεί ως μεταίχμιο μεταξύ της ένδοξης Ρωμηοσύνης και της πονεμένης Ρωμηοσύνης. Γιατί η Ρωμηοσύνη έζησε και μετά την πτώση της Ρωμανίας, αλλά με διαφορετική μορφή. Το γεγονός είναι ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δημιούργησε έναν πολιτισμό, ο οποίος μεγαλούργησε, ιδιαίτερα όσο η Αυτοκρατορία αυτή οδηγείτο προς το τέλος της ή καλύτερα την τελείωσή της, και αυτός ο πολιτισμός παρέμεινε και μετά την πτώση της μέχρι και σήμερα.
3. Ιστορικά λοιπόν, την 21η Μαΐου 1453, εορτή των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, ο Μωάμεθ έστειλε στον αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Παλαιολόγο πρέσβεις με την πρόταση να του παραδώσει την Πόλη με αντάλλαγμα την ελευθερία και την περιουσία του ίδιου και των αρχόντων του. Ο Κωνσταντίνος ΙΑ' Παλαιολόγος απέρριψε αμέσως την πρόταση του Μωάμεθ και του απάντησε με ένα ηρωϊκό όχι, που περιγράφεται στην παρακάτω απάντηση: "Το δε την Πόλιν σοι δούναι ούτ' εμόν έστι ούτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών".
4. Τελικά η Πόλις έπεσε. Πως έπεσε όμως; Έπεσε σαν θρυλλική ηρωΐδα, πολεμώντας ηρωϊκά μέχρι το τέλος. Συνεχίζουμε όμως να πονάμε και θα πονάμε πάντοτε για τη μαύρη Τρίτη που όλοι οι Έλληνες, συνεχίζουν να θεωρούν «αποφράδα ημέρα» και οι ψυχές μας θα συνεχίσουν να σκιρτούν, το θάρρος μας θα συνεχίσει να δυναμώνει όταν μιλάμε για τον τελευταίο αυτοκράτορα, που όρθιος, ατρόμητος και εγκαταλελειμμένος απ' όλους απέκρουε τους άπιστους, μέχρι που ο αριθμός τους τον συνέθλιψε με αποτέλεσμα να πέσει έχοντας για σάβανό του τη δόξα της αυτοκρατορίας του.
Αξίζει να σημειωθεί ο ηρωισμός των 170 Σφακιανών του Μανούσου Καλλικράτη αρχηγού σώματος εθελοντών που το Μάρτη του 1453 ξεκίνησε να βοηθήσει στην άμυνα της Πόλης και πολεμουσαν ασυγκρατητοι μονοι αυτοι ακομη και όταν «Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ»
Όπως την περιγράφει στο Χρονικό του ο Γεώργιος Φραντζής:
:
«...καὶ ἐγκρατεῖς πάντων ἐγένοντο, ἄνευ δὲ τῶν πύργων τῶν λεγομένων Βασιλείου, Λέοντος καὶ Ἀλεξίου, ἐν οἶς ἑστήκεισαν οἱ ναύται ἐκεῖνοι οἱ ἐκ τῆς Κρήτης. Αὐτοὶ γὰρ γενναίως ἐμάχοντο μέχρι καὶ τῆς ἕκτης καὶ ἑβδόμης ὥρας καὶ πολλοὺς Τούρκους ἐθανάτωσαν καὶ τοσοῦτον πλῆθος βλέποντες καὶ τὴν πόλιν δεδουλομένη πᾶσαν, αὐτοὶ οὐκ ἤθελον δουλωθῆναι, ἀλλὰ μᾶλλον ἔλεγον ἀποθανεῖν κρεῖττον ἢ ζῆν. Τοῦρκος δέ τις τῷ ἀμηρᾷ ἀναφορὰν ποιὴσας περὶ τῆς τούτων ἀνδρείας, προσέταξεν ἵνα κατέλθωσιν μετὰ συνηβάσεως καὶ ὦσιν ἐλεύθεροι αὐτοί τε καὶ ἡ ναῦς αὐτῶν καὶ πᾶσα ἀποσκευή, ἥν εἶχον. Καὶ οὕτως γενόμενον, πάλιν μόλις ἐκ τοῦ πύργου τούτους ἔπεισαν ἀπελθεῖν.»
5. Η Πόλις όμως εάλω! Αλλοίμονο όμως αν την αφήσουμε να αλωθεί και μέσα στην ψυχή μας! Δεν πρέπει να αφήσουμε να σβήσει στην ψυχή των νεότερων Ελλήνων η ανάμνηση της Βασιλίδος του Ελληνισμού, της Βασιλίδος των πόλεων. Τίποτε δεν χάνεται οριστικά, παρά μόνο εάν δεν υπάρχουν άνθρωποι για να το θυμούνται. Ζούμε σε καιρούς που η επιχειρούμενη να επιβληθεί συλλογική αφασία θέλει να αφυδατώσει τον Έλληνα από τους ζωτικούς χυμούς της εθνικής συγκίνησης και της υπερηφάνειας. Γιατί και η Άλωση της πόλης έχει στοιχεία που μπορούν να κάνουν τον Έλληνα υπερήφανο! Από την Άλωση της Πόλης που σήμανε και την τυπική κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, άρχισε η μεγάλη προετοιμασία για την ανάκτηση του «Ποθούμενου», δηλαδή της ελευθερίας. Αυτό άλλωστε υποδηλώνουν οι θρύλοι που ακολούθησαν την 29η Μαΐου 1453 και οι οποίοι φθάνουν ως τους καιρούς μας. Το Γένος αρνείτο πεισματικά να υποταχθεί. Αυτήν την πείσμονα άρνηση υπενθύμισε ο Κολοκοτρώνης σ' έναν από τους λόγους του: «Το Γένος ποτέ δεν υποτάχθηκε στο Σουλτάνο! Είχε πάντα το Βασιλιά του, το στρατό του, το κάστρο του. Βασιλιάς του ο Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, στρατός του οι Αρματωλοί και κλέφτες, κάστρα του η Μάνη και το Σούλι». Ας αναλογιστούμε τι είχαμε, τι χάσαμε και τι κινδυνεύουμε να χάσουμε αν μείνουμε τούτες τις κρίσιμες ώρες που διέρχεται η πατρίδα μας στο λήθαργο της εθνικής μας ανευθυνότητας. Είναι η ώρα της εθνικής ομοψυχίας και των μεγάλων αποφάσεων, εάν θέλουμε εμείς και τα παιδιά μας να επιζήσουν στον κόσμο μας με ελληνική ταυτότητα! Η 29η Μαΐου 1453 ως ημέρα Μνήμης μας το επιβάλλει. Να μην είναι μόνο ημέρα μνήμης αλλά και ημέρα περισυλλογής και φρονηματισμού. Κωνσταντίνου - Πόλις. Ένας ακατάλυτος βωμός αθανασίας! Το άχραντο προσκυνητάρι του Έθνους μας!
Εδώ, οι ψίθυροι των αιώνων με το κρυφομίλημα των ηρωϊκών τελευταίων υπερασπιστών της, φτάνουν σαν αιώνια υπόμνηση χρέους ώσπου νάρθει η πολυπόθητη ημέρα που θα αναστηθεί ο «μαρμαρωμένος βασιλιάς»! Και μαζί του τα όνειρα του έθνους μας! Δεν είναι ουτοπία! Είναι «μοιρολατρική πίστη»!
6. Αξίζει να αναφέρουμε την αφιέρωση της Πόλης κατά το χρόνο των εγκαινίων της, όπως την ανέγραψε ο Μέγας Κωνσταντίνος το 330 μ.Χ. στην ιδρυτική στήλη της πόλης: «Σοι Χριστέ, κόσμου Βασιλεύς και δεσπότης, σοι προστίθημι την δε την δούλην πόλιν και σκήπτρα τήσδε και το παν Ρώμης κράτος φύλαττε ταύτην, σώζε δ' εκ πάσης βλάβης». Ο ιστορικός της Άλωσης, Κωνσταντίνος Δούκας, για τη στιγμή του θανάτου του ηρωϊκού αυτοκράτορα γράφει: «ο βασιλεύς, ιστάμενος βαστάζων σπάθην και ασπίδα, είπε λόγον λύπης άξιον – "ουκ έστι τις των Χριστιανών τού λαβείν την κεφαλήν μου απ' εμού;" - ην γαρ μονώτατος απολειφθείς. Τότε εις των Τούρκων, δους αυτώ κατά πρόσωπον και πλήξας, και αυτός τω Τούρκω ετέραν εχαρίσατο· των όπισθεν δ' έτερος καιρίαν δους πληγήν, έπεσε κατά γης· ου γαρ ήδεισαν ότι ο βασιλεύς εστιν, αλλ' ως κοινόν στρατιώτην τούτον θανατώσαντες αφήκαν». Άλλος ένας αυτόπτης μάρτυρας της Άλωσης, ο ιστορικός Γεώργιος Φραντζής, που είδε από κοντά τις φρικιαστικές στιγμές, γράφει: «Τις διηγήσεται τους τε κλαυθμούς και θρήνους; ει και εκ ξύλου άνθρωπος ή και εκ πέτρας ην, ουκ ηδύνατο μη θρηνήσαι!». «Ω, φρίξον ήλιε! Ω, στέναξον γη! Εάλω η Πόλις...!»
7. Ας μην αφήσουμε λοιπόν τον πειρασμό της λήθης να ενσκήψει πάνω μας και να κυριεύσει την ψυχή μας! Τα τελευταία χρόνια αυτός ο πειρασμός κυριολεκτικώς έχει μολύνει την μνήμη μας! Οι ψυχές των ηρώων του Βυζαντίου, της Μ. Ασίας και της Κύπρου μας εγκαλούν! Οι βίαιοι απάνθρωποι διωγμοί των Ελλήνων αυτών των περιοχών σε όλη την διάρκεια του 20ού αιώνα άφησε ολάνοιχτες και αιμορραγούσες πληγές! Ξεχάσαμε την νύχτα της 5ης προς την 6η Σεπτεμβρίου 1955 που οι Τούρκοι πέτυχαν ότι δεν κατάφεραν τα στίφη του Πορθητή, δηλαδή τον αφελληνισμό της Κωνσταντινούπολης; Γιατί εκείνη η νύχτα σήμανε η οριστική Άλωση της Πόλης. Οι Τούρκοι επέτυχαν μέσα σε μια νύχτα ό,τι δεν πέτυχαν σε πέντε αιώνες κατοχής της! Ξεχάσαμε τα γεγονότα της Κύπρου το 1974; Ξεχάσαμε λοιπόν την ιστορία μας για χάρη σκοπιμοτήτων που βλάπτουν τα εθνικά μας συμφέροντα ενώ ο αιώνιος εχθρός μας ούτε μια συγγνώμη δεν καταδέχθηκε να ζητήσει από τα θύματά του! Αυτός που με το βάρβαρο παρελθόν του επιζητά το Ευρωπαϊκό του Μέλλον! Ο Ελληνισμός δεν θα ζήσει αν μείνει χωρίς οράματα, μνήμες και ελπίδα. Μόνο αν μείνει άπαρτο το κάστρο της μνήμης που το συντήρησαν και το συντηρούν οι θρύλοι και μαζί τους οι ενσαρκωτές της εθνικής μας ιδέας, το Γένος θα επιβιώσει και θα δοξαστεί. Οι κάθε λογής υποτελείς, οι συμβιβασμοί και οι ειρηνολογίες, δεν συμβαδίζουν ούτε με τον εθνικό πατριωτισμό, ούτε με το συμφέρον του ελληνισμού!
Πολλοί λένε ότι είναι ουτοπία να θρέφεται η ψυχή με όνειρα ανεκπλήρωτα, είναι ουτοπία να βλέπουμε προς την Ανατολή και να ονειρευόμαστε την Αγιά Σοφιά απαστράπτουσα και λαμπροφορεμένη να λειτουργείται και πάλι ν' αντηχεί στους θόλους της «το Χριστός Ανέστη»! Λένε ότι είναι ουτοπία να αναζητά κανείς στα χαλάσματα του Βυζαντινού τείχους, κοντά στην Πύλη του Ρωμανού, τον Παλαιολόγο ζωντανό και υπερήφανο! Λένε ότι είναι ουτοπία να ονειρεύεται κανείς, μα όποιος δεν ονειρεύεται παύει να ζει και προσαρμόζεται σε μια ζοφερή και ακίνητη πραγματικότητα, δέσμια σκοπιμοτήτων και συμφερόντων! Εμείς όμως, οι Έλληνες, μεγαλουργήσαμε στο χρόνο, πέρα από τα μεγάλα μας λάθη, το κάναμε γιατί ονειρευόμασταν έστω και αν ξέραμε ότι είναι ουτοπία! Λαοί χωρίς όνειρα και μνήμη είναι λαοί νεκροί! Ας αφήσουμε αυτούς τους λαούς να ζούνε με τις υλιστικές τους αξίες και ας μην τους ακολουθήσουμε στην παραζάλη των συμφερόντων.
Το τέλος του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
Ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος μετά τον τραυματισμό του Ιουστινιάνη , έδινε ήδη σαν απλός στρατιώτης στη πύλη του Αγίου Ρωμανού ένα απελπισμένο αγώνα τιμής. Είχε έρθει πλέον η στιγμή να λειτουργήσει σαν Σπαρτιάτης στις Θερμοπύλες, κάτι που ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία του και το παραστατικό του. Άλλωστε ήξερε ότι το μόνο που απέμενε πλέον σε εκείνον και τους πιστούς συμπολεμιστές του ήταν η τιμή τους. Έτσι μαζί με τους Θεόφιλο Παλαιολόγο, Ιωάννη Δαλμάτη, Φραγκίσκο του Τολέδο, Δημήτριο Κατακουζηνό και μερικές ακόμη δεκάδες πιστούς '' Καβαλάριους '' προσπαθεί με αφάνταστη γενναιότητα να κρατήσει την άμυνα. Όμως παρά τις προσπάθειες τους ο όγκος των εχθρικών δυνάμεων σαν ορμητικός χείμαρρος παρασύρει πλέον τα πάντα, ο αυτοκράτορας τότε πετάει τα βασιλικά ενδύματα και ξεχύνεται ενάντια στα χιλιάδες εχθρικά φουσάτα που ήδη αλαλάζουν από ενθουσιασμό και με το σπαθί στο χέρι πετσοκόβει όποιον βρίσκει μπροστά του. Αλλά η αριθμητική υπεροχή του εχθρού είναι τρομακτική με τους συντρόφους του να χάνονται ο ένας μετά τον άλλο και τον ίδιο να φωνάζει ότι "η πόλη χάνεται και εγώ ακόμη ζω ;" 
Γιατί από την αρχή της μάχης το δίλημμα για εκείνον ήταν ένα, "η θα νικήσω ή θα πεθάνω" και αφού πλέον δεν μπορούσε να νικήσει, δεν σκεφτόταν παρά τον θάνατο , αλλά ένα θάνατο έντιμο που θα βοήθαγε να κρατηθεί και το φρόνημα του υπόδουλου πλέον λαού του. Ορισμένοι δυτικοί ιστοριογράφοι είπαν ότι αφού είχε κτυπήσει αρκετούς γενίτσαρους, κάποιος από αυτούς του δίνει ένα χτύπημα με το σπαθί στο κεφάλι , τα αίματα του μπερδεύονται με αυτά των εχθρών του, δεν βλέπει πλέον τίποτε αλλά παρόλα αυτά συνεχίζει και μάχεται, τότε όμως ένας δεύτερος γενίτσαρος του δίνει το καθοριστικό χτύπημα και ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος πέφτει και μαζί με αυτόν η λατρεμένη του πόλη που αλλάζει σελίδα ...
Ας κρατήσουμε άσβεστη τη μνήμη του Παλαιολόγου και κείνα τα υπέροχα λόγια το προς τον Πορθητή:
«Το δε την πόλιν σοι δούναι, ούτ' εμόν εστίν ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή. Κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών»!
Γι' αυτό σύσσωμος ο ελληνικός λαός πρέπει:
• Να αντιταχθεί στον αφανισμό.
• Να ζητήσει να επιστραφούν τα κτήματα και οι περιουσίες που κατά καιρούς κατασχέθηκαν.
• Να ανοίξουν όλες οι ελληνικές εκκλησίες και να αποστέλλονται Έλληνες κληρικοί και καλόγεροι (Σκεφθείτε ότι το ελληνικό δημόσιο μισθοδοτεί ακόμη και σήμερα τους μουφτήδες και τους εκπαιδευτικούς της μειονότητας στην Ελληνικη Θράκη).
• Να δοθούν κίνητρα και διεθνείς εγγυήσεις επιστροφής των βίαια εκτοπισμένων προσφύγων της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και Τενέδου, αφού τους δοθούν και πάλι οι περιουσίες τους και πολλά άλλα... τα οποία ξεφεύγουν των αρμοδιοτήτων αυτής της προβολής.
Να μην ξεχνάμε λοιπόν ποτέ !
• 29η Μαΐου 1453: Ο Μωάμεθ εντός των πυλών.
• 25η Μαρτίου 1821: Το πρώτο φως της Λευτεριάς.
• 27η Αυγούστου 1922: Καταστροφή Μικράς Ασίας, Θράκης και Πόντου.
• 1η Απριλίου 1955: Έναρξη Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα στην Κύπρο.
• 6η / 7η Σεπτεμβρίου 1955: Σφαγές, λεηλασίες και βανδαλισμοί στην Κωνσταντινούπολη.
• 20η Ιουλίου 1974: Ο Αττίλας 1 στην Κύπρο.
• 14η Αυγούστου 1974: Αττίλας 2 και το 40% της Κύπρου στα χέρια των Τούρκων.
• 15η Νοεμβρίου 1983: Ανακήρυξη ψευδοκράτους του Ντεκτάς, ως «Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου», ενώ το ελεύθερο τμήμα το ονόμασαν απροκάλυπτα «Ελληνική Διοίκηση Νότιας Κύπρου», χωρίς να θέλουν να κρύψουν ακόμη και τις μελλοντικές επιδιώξεις τους.
• 18 Ιουνίου 1989 - 5 Απριλίου 1990: Συνεχείς προκλήσεις της μουσουλμανικής μειονότητος και των πατρώνων Τούρκων στη Δυτική Θράκη.
• 31η Ιανουαρίου 1996: Ίμια. Τρεις Έλληνες αξιωματικοί νεκροί.
• Αύγουστος 1996: Δολοφονίες Τάσου Ισαάκ και Σολάκη Σολωμού.
• Φθινόπωρο 2002: Το εθνοκτόνο σχέδιο Αννάν, με το οποίο γίνεται και επίσημη αποδοχή της παράνομης τουρκικής εισβολής στην Κύπρο από το διεθνή παράγοντα
• 24 Απριλιου Απορρίφθηκε από τους Έλληνες Κυπρίους μετά την υπερήφανη στάση που τήρησε ο αείμνηστος Πρόεδρος Τάσος Παπαδόπουλος.
Η ΠΟΛΙΣ

... Είπες " Θα πάγω σ΄ άλλη γη , θα πάγω σ΄ άλλη θάλασσα.
Μια Πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή
κ΄ειν΄η καρδιά μου - σαν νεκρός - θαμμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Οπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι άν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα "

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θάβρεις άλλες θάλασσες. 
Η Πολις θα σε ακολουθεί. Στους δρομους θα γυρνάς
τους ίδιους. Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς.
και μες στα ίδια τα σπίτια αυτά θ΄ασπρίζεις. 
Πάντα στην Πολι αυτή θα φθάνεις. Για τα αλλού - μη ελπίζεις -
δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό. Ετσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ
στην κώχη τούτη την μικρή, σ΄ολην την γη την χάλασες.

Το ποίημα αυτό γράφτηκε από τον Μεγάλο Αλεξανδρινό ποιητή Καβάφη το Έτος 1913..... δηλαδη πριν απο ακριβώς ένα αιώνα !............. Πόσο με αγγίζει και πόσο με πονάει.... Και όσο περνούν τα χρόνια ακόμα περισσότερο...
Φραγκούλης Σ. Φράγκος
 
χαμός-στην-τουρκία
 
http://www.prisonplanet.gr/εθνικα/16669-χαμός-στην-τουρκία-κλείνει-το-τόξο-των-εξεγέρσεων-στην-μεσόγειο-ακολουθεί-η-ελλάδα-μπορεί-η-τουρκία-να-εξάγει-την-κρίση-στο-αιγαίο
 
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 11:14 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Τετάρτη 22 Μαΐου 2013

PLEASE SOMEBODY TELL US THAT IT'S NOT TRUE

http://www.ierovima.gr/pages/article.aspx?id=4167

There are those who provoke Christianity to a new Crusade!
Will the fellow humans Muslims fall into this lethal trap?
Will they fall into the trap that evil is setting up for them?

The Almighty is full of love for all His creation, He does not order the assassination of people.
The Almighty by Himself brings justice when He chooses. We don't judge and punish!.
We are not gods, we are only humans.

If you allow a little more time you will see that the Evil one will self destruct.

Pride and egotism is the first sin ever committed, are we all also proud and boastful?, do we claim to speak directly with God?, shame on all those who think this way whatever they may be, Christians, Jews, Hindus or Muslims.

Do we want to destroy the beautiful Earth that He gave to all of us?
Evil exists in all nations and functions through many of its' servants.
Will we claim to be faultless and perfect?, shame on us.

It is easy to destroy, it is hard but beautiful to create. When we create good things we become a little more closer to our Father in heaven.

In every country where we live let's have nothing to do with evil and its' followers. Don't give evil our energy. Evil feeds from our attention and our support. If we all avoid evil then it will die off.

This is our last chance, the last chance for mankind or humankind more correctly.

If we do not listen to reason there will be Armageddon, total starvation and total death.

What is our goal, to destroy our children?
We must humbly ask our Father in heaven for Enlightenment, everything else is in vain.



    
 
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 9:05 μ.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Κυριακή 19 Μαΐου 2013

ΠΑΣΧΑ ΑΡΙΖΟΝΑ

http://www.youtube.com/watch?v=33SpoT_uY-o
Αναρτήθηκε από NIKOS - ΝΙΚΟΣ στις 8:53 π.μ. Δεν υπάρχουν σχόλια:
Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest
Νεότερες αναρτήσεις Παλαιότερες αναρτήσεις Αρχική σελίδα
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)
Powered By Blogger

Αναγνώστες

Ετικέτες

  • ΚΟΜΙΚΣ

Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής

Άγιος Ιωάννης ο Βατατζής

Δημοφιλείς αναρτήσεις

  • ΧΛΩΡΗ ΛΙΠΑΝΣΗ - ΒΙΚΟΣ
    ΒΙΚΟΣ JOSE Vicia sativa. Φυτό με καλή ρίζα. Στέλεχος λεπτό, χνουδωτό, τετραγωνικής διατομής, κοίλο εσωτερικά που πλαγιάζει ως ένα β...
  • Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
    1ο Τεύχος: Περίοδος 1896-1950 συγγραφείς : Νίκος Νικολαΐδης, Νίκος Ζ. ΣΕΛΙΔΑ 1 ΚΑΡΕ 1: (Πανοραμική άποψη από τη Λεωφόρο προς το λόφο...
  • Μη πετάτε τις φλούδες λεμονιού
    Καταπολεμήστε τον Καρκίνο με απλά μέσα "Μη πετάτε τις φλούδες λεμονιού" Πως μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε ολόκληρο το λεμόνι ...
  • ΕΠΑΝΕΚΔΙΔΕΤΑΙ Ο ΜΙΚΡΟΣ ΣΕΡΙΦΗΣ
    Τρίτη, 27 Μαρτίου 2012 Η εκδήλωση του Μικρού Σερίφη στο Hard Rock Cafe Η κα Ειρήνη Χαζάπη, ο Παναγιώτης Πλαφουτζής και ο Λευτέρης Τα...
  • Ηλιακός φούρνος παράγει πόσιμο νερό από θαλασσινό!
    Ηλιακός φούρνος παράγει πόσιμο νερό από θαλασσινό! Η τεχνολογία δεν χρειάζεται να είναι περίπλοκη, αφού ορισμένες φορές τα απλούστε...
  • Άγιος Βασίλειος
    O OΡΘΟΔΟΞΟΣ ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ!!! Ευλογία φέρνει, όχι παιχνίδια - δεν είναι άγιος του εμπορίου, αλλά του π...
  • (χωρίς τίτλο)
    Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ Τρίτη, 14 Αύγουστος 2012 13:16 neolaia.de Ο Αύγουστος για τoν Ελληνισμό, είναι ο μήνας της Παναγίας, καθώς θ...
  • ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΑ ΤΕΥΧΗ - ΤΙΜΗ ΕΚΠΛΗΞΗ
    κυκλοφορούν τώρα σε Αθήνα - Πειραιά, στην επαρχία θα είναι από 12 Οκτωβρίου 2012
  • ΤΟ ΛΙΟΝΤΑΡΙ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ
    Σελίδες εξήντα οκτώ, πλήρως εικονογραφημένο σκίτσα, εξώφυλλο , χρώμα: Αλέξανδρος Καραγιαννόπουλος η ιστορία των προγόνων του Θεόδωρου Κολοκ...
  • TEPARY(Phaeseolus acutifolius), ΤΟ ΞΕΡΙΚΟ ΦΑΣΟΛΙ!
    ΕΙΝΑΙ Η ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΝΥΔΡΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ Πριν 8.000 χρόνια γνωρίζουμε ότι το τεπάρυ καλλιεργείτο στην κεντρική Αμερική. ...